Kabanata 12 ﹝20﹞ : Mahusay sa pag-unawa sa kaginhawahan ay mahirap.

(Kabanata 12 ﹝20﹞) ANG MAIKLING Talk tungkol Ang Banal na Kasulatan ng Apatnapung-Dalawang Kabanata Said sa pamamagitan ng Buddha  

Ang mga co-translator sa panahon ng Eastern Han Dynasty, China ( AD 25 - 200): Kasyapa Matanga at Zhu Falan (Sino ang sumasalin sa nasabing Banal na Kasulatan mula sa Sanskrit sa Intsik.)

Tagasalin sa modernong panahon (AD2018: Tao Qing Hsu (Na isinalin ang nasabing Banal na Kasulatan mula sa wikang Tsino sa Ingles.)

Guro at manunulat para sa pagpapaliwanag ng nasabing Banal na Kasulatan: Tao Qing Hsu

Tandaan: Ang kabanatang ito ay isinalin mula sa Ingles tungo sa Filipino. Kung mayroong anumang pagsasalin na hindi mo naiintindihan, mangyaring patawarin mo ako. Kung interesado ka, mangyaring sumangguni sa orihinal na tekstong Ingles. salamat. 

Kabanata 12 ﹝20﹞ : Mahusay sa pag-unawa sa kaginhawahan ay mahirap.

 

Mahusay sa pag-unawa sa kaginhawahan ay mahirap, na siyang ikadalawampung kahirapan sa dalawampung paghihirap na sinabi ni Buddha Shakyamuni sa Kabanatang ito.

 

Ang kahulugan dito para sa mahusay na pag-unawa sa kaginhawahan ay nilalayong baguhin at iligtas ang mga nilalang upang tulungan silang lumaya mula sa pagdurusa sa buhay at kamatayan sa pamamagitan ng iba't ibang mga pamamaraan ng kaginhawahan. Ang gayong mahusay na pag-unawa sa kaginhawahan ay mahirap para sa pangkalahatang mga tao, kung hindi nila talaga naiintindihan ang Budismo at isasabuhay ang turo ng Buddha.

 

Gaya ng nabanggit na natin noon, ang turo ng Buddha ay pagmumuni-muni sa sarili, hindi para hilingin sa ibang tao na ipakita ang kanilang sarili; ito ay upang humingi ng disiplina sa sarili, hindi upang disiplinahin ang ibang tao; ito rin ay upang humingi ng pagpipigil sa sarili, hindi upang kontrolin ang ibang tao; ito ay dapat sa una ay ganap na nagbabago sa sarili at nagliligtas sa sarili mula sa pagdurusa, ang tao ay magkakaroon ng kakayahang magbago at magligtas ng ibang tao. Sa madaling salita, ang turo ng Buddha ay hinihingi sa sarili tungkol sa pagpapalaya mula sa pagdurusa. Maliban dito, ang magagawa nito ay payuhan at pagpalain ang mga nilalang na lumaya mula sa pagdurusa sa buhay at kamatayan. Kaya, sa Budismo, walang ganoong konsepto tungkol sa pagtataksil sa sinuman. Iyon ay dahil anuman ang ginawa ng indibidwal, ang indibidwal ay may pananagutan para sa sarili at sa kanyang personal na sanhi. Iyan ang sanhi ng karma.

 

Ang malaman ito ay napakahalaga, dahil ang mga tao ay napakadaling maapektuhan at makontrol ng anumang tila makatotohanang mga konsepto, na tila makatwiran at propaganda ng sinumang masasamang tao. Kung hindi natin naiintindihan ang konsepto ng Budismo tulad ng nabanggit sa itaas, madali tayong maapektuhan at makontrol ng masasamang tao; kahit sila ay hindi mukhang masasamang tao at ang kanilang pinag-usapan ay hindi tulad ng masasamang salita.

 

Sa balita, marami tayong natuklasan tungkol sa krimen ng relihiyon. May parehong punto sa kanilang lahat. Sinasabi nila na gusto nilang tulungan ang mga tao at iligtas sila mula sa pagdurusa. Gayunpaman, ang mga ginamit na pamamaraan ay upang kontrolin ang isip at kilos ng mga disipulo (o mga tagasunod), maging ang alipin, pananakot, takutin at guluhin sila. Ang mas masahol pa ay ang pananakot sa kanila sa pamamagitan ng karahasan at pagpapakulong sa kanila. Kung sasabihin nila sa iyo, ang ginamit nila ay ang paraan ng kaginhawahan o ang mga indibidwal na pagtuturo. Iyan ay kalokohan.

 

Kaya, kapag gusto nating matuto ng Buddha o nais na lumaya mula sa pagdurusa, dapat tayong magkaroon ng sentido komun, kaalaman at karunungan, upang hindi tayo malinlang o maitago ng anumang tila makatwirang dahilan.

 

Ano ang talagang mahusay sa pag-unawa sa kaginhawahan sa Budismo? Nang umupo si Buddha Shakyamuni sa pagmumuni-muni, nalaman niya na ang lahat ng mga nilalang ay naiiba sa hitsura, personalidad, isip, kaalaman, katalinuhan, wika, opinyon, buhay, background at edukasyon. Samantala, iba rin ang kanilang pagmamay-ari tungkol sa mga alalahanin, problema, retribution, pagpapala at kung ano ang kanilang edad, kasarian, karera, at karma. At iba rin sa kung ano ang kinahuhumalingan nila at kung ano ang kanilang kapalaran.

 

Samakatuwid, sa loob ng 49 na taon, ang Buddha Shakyamuni ay nagsalita tungkol sa iba't ibang batas ng Buddha para sa iba't ibang mga nilalang. Ang alam mo tungkol sa Amitabha o Mahayana Buddhism ay isang bahagi lamang ng lahat ng Buddhism. Ang ilang mga tao ay nag-iisip na ang Buddha Shakyamuni ay nagsasalita lamang ng Buddha-batas para sa Buddhist monghe o madre. Kung ikaw ay nasa ganoong konsepto, ito ay ganap na mali. Sa katunayan, nang magsalita si Buddha Shakyamuni tungkol sa batas-Buddha, ang mga tagapakinig ay kinabibilangan ng mga tao, tulad ng mga pangkalahatang tao ng lalaki o babae, hindi monghe at hindi madre na naninirahan sa lupa, at kasama rin ang mga nilalang na nabubuhay. ay nagmumula sa iba't ibang mundo. Ayon sa ating kasalukuyang pang-agham na kaalaman, ang iba't ibang mundo ay nangangahulugang ang mga dayuhang planeta, iba't ibang solar system, iba't ibang uniberso o iba't ibang dimensional na espasyo.

 

Ayon sa iba't ibang karunungan ng mga nabubuhay na nilalang, ang nilalaman ng batas ng Buddha na sinabi ng Buddha Shakyamuni ay maaaring mahirap para sa atin na maunawaan o maaaring madali para sa atin na tanggapin ito. Walang tiyak na batas ng Buddha kung ano ang nararapat. Ang matatanggap natin at makukuha natin ang benepisyo mula sa pagsasanay ay ang pinakamagandang batas ng Buddha para sa atin. Halimbawa, ang Amitabha ay maaaring tanggapin ng ilang mga tao at sa gayon sila ay positibong isagawa ang Buddha-batas ng Amitabha. Gayunpaman, para sa ilang mga tao, hindi nila ito iniisip at hindi interesado sa pagsasanay sa batas ng Buddha ng Amitabha. Samakatuwid, walang tama o mali. Respeto lang sa bawat isa kung ano ang kanilang pinili.

 

Sa Budismo, walang dibisyon. Anuman ang uri ng batas ng Buddha na mayroon tayong pagpipilian sa Budismo, ang layunin na nais nating makamit ang pagiging Buddha ay pareho. Ang pinagkaiba ay ang oras na ating ginugol ay mahaba o maikli, ang proseso ng ating naranasan ay mahirap o madali at ang personal na karunungan kung ano ang ating naliwanagan ay higit pa o mas kaunti.

 

Ayon sa turo ni Buddha, kahit na ang anumang relihiyon na tila hindi kabilang sa Budismo ay itinuturing na isang bahagi ng Budismo. Anumang mga relihiyon sa anumang mundo ay itinuturing din bilang isang bahagi ng Budismo, kahit na walang ganoong salitang "Buddha", dahil walang hangganan at limitasyon sa Budismo.

 

Kaya, karaniwang, ang Budismo ay naglalaman ng lahat ng mga relihiyon at hindi tatanggihan ang anumang mga relihiyon, dahil lahat ng mga ito ay itinuturing na mga paraan ng kaginhawaan. Isang araw, kung sila ay naliwanagan sa karunungan, sila ay pupunta sa landas ng Bodhisattva, kahit na walang ganoong salitang "Bodhisattva" o ang salitang "Fo" o "Pusa" na isinalin mula sa Chinese.

 

Bakit? Dahil ang lahat ng bagay ay kasama sa kalikasan ng kawalan ng laman, anumang salita at anumang wika ay para lamang sa pagtulong sa mga tao na maunawaan ang kanilang sariling kalikasan, ang kalikasan sa sarili at ang kalikasang Buddha. Anuman tayo at kung ano ang ating pinaniniwalaan, hindi natin maitatanggi ang ating sariling kalikasan at Buddha-kalikasan. Ang nakakaawa ay hindi alam ng karamihan sa mga tao na mayroon silang kalikasan sa sarili at kalikasang Buddha sa loob. At ang ilan sa kanila ay gumagawa ng napakaraming nakakapinsalang bagay sa mga tao.

 

Ang Buddha Shakyamuni ay nagpakilala ng maraming Buddha at Bodhisattva na kung saan ay tungkol sa kung ano ang kanilang ginawa sa kanilang nakaraang buhay at kung bakit sila ay ginawang Buddha o Bodhisattva. Ang bawat Buddha o Bodhisattva ay may sariling pangalan at ang pangalan ay tungkol sa kanilang merito at birtud o kanilang pagpapala. Ang ilan sa mga kuwento ay tumigil sa kawili-wili. Bakit gustong ipakilala ng Buddha Shakyamuni ang napakaraming Buddha o Bodhisattva? Kung magpakilala lang siya, sobrang boring na no? Kaya, ipinakilala niya ang iba't ibang Buddha o Bodhisattva upang bigyan tayo ng layunin at pag-asa, upang hilingin nating maging katulad nila balang araw. Iyon ang paraan ng kaginhawaan.

 

Higit pa rito, ang bawat Buddha o Bodhisattva na ipinakilala ni Buddha Shakyamuni ay may sariling panata at mga pamamaraan ng kaginhawahan upang matulungan ang mga tao na makalaya mula sa pagdurusa. Si Amitabha ay isa sa kanila. Ang Avalokiteśvara, ang Pusa World-sound-perceiving, ay isa rin sa kanila. Pareho silang kilala sa buong mundo sa China at Taiwan. At sila ay tinatanggap ng mga taong naniniwala sa turo ni Buddha.

 

Ano ang paraan ng kaginhawahan tungkol kay Buddha Amitabha? Ang sikat na paraan ay ang pagbigkas o pag-awit ng pangalan ni Buddha Amitabha sa paraan ng pag-iisa. Kaya ang mga tao ay magkakaroon din ng habag bilang Buddha Amitabha. Sila ay isisilang sa dalisay na lupain ng Buddha Amitabha pagkatapos ng katapusan sa buhay na ito. Mabubuhay sila sa isang mapayapa at masayang buhay doon. At pagkatapos ay maaari pa rin nilang tanggapin ang pagtuturo ng Buddha hanggang sa ganap nilang matamo ang pagiging Buddha.

 

Maaari nating bigkasin o kantahin ang pangalan ni Buddha Amitabha sa ating pang-araw-araw na buhay, tulad ng paglalakad, pagsakay sa bus. Makakatulong ito sa atin na ituon ang ating isipan upang ang ating isip ay hindi maging parang isang magulo na whirlpool. At tayo ay pagpapalain at poprotektahan ng panata ni Buddha Amitabha.

 

Anumang musika, pagguhit o pagpipinta tungkol kay Buddha Amitabha ay isa ring paraan ng kaginhawahan. Maraming musika at pagpipinta sa Internet, tulad ng YouTube, na makikita natin ang iba't ibang kanta ng wika o iba't ibang hitsura ng pagpipinta tungkol sa Amitabha. Ang wika ng Chinese o Tibet tungkol kay Buddha Amitabha ay maaaring walang kahulugan para sa iyo, dahil hindi ito ang iyong wika. Bakit hindi lumikha ng iyong kanta sa iyong wika, kung interesado ka sa paraan ng kaginhawahan tungkol sa Buddha Amitabha?

 

Ano ang paraan ng kaginhawahan tungkol sa Avalokiteśvara, ang Pusa World-sound-perceiving, Guanyin? Na makikita mo sa artikulong: Pusa World-Sounds-Perceiving in Universally Door Chapter, Pagpapalaya sa mga tao mula sa pagdurusa nang may kabutihan at karunungan, kung interesado ka sa artikulong ito. Anumang musika, pagguhit o pagpipinta tungkol sa Pusa World-sound-perceiving ay isa ring paraan ng kaginhawahan, na maaari mo ring mahanap sa Internet.

 

 

Maliban sa itaas, kung ano ang maaari mong isipin at maaaring gawin bilang paglikha, kung aling tema ang maaaring magbigay ng inspirasyon sa karunungan ng mga tao, ay ang mga pamamaraan ng kaginhawahan, tulad ng sand painting, sand sculpture, drama, panitikan, at cartoon.

 

Higit pa rito, ang apat na paraan ng pag-asimilasyon na binanggit natin sa Kabanata 12 ﹝18﹞ ay mga pamamaraan din ng kaginhawaan na itinuro ni Buddha Shakyamuni.

 

Ang lahat ng mga pamamaraan ng kaginhawahan ay para lamang sa pagbibigay-liwanag sa karunungan ng mga tao, o upang repormahin ang mga tao at iligtas sila upang palayain mula sa pagdurusa. Ang lahat ng mga pamamaraan ng kaginhawaan ay maipapatupad lamang sa mapayapang paraan, at hindi maaaring ipatupad sa pamamagitan ng karahasan o sa pamamagitan ng mapilit.

 

Upang malaman sa itaas, hindi magiging mahirap para sa atin na maging mahusay sa pag-unawa sa mga pamamaraan ng kaginhawahan, kapag mayroon tayong habag at nais na tulungan ang mga tao na makalaya mula sa pagdurusa.

 

Ingles: Chapter 12 ﹝20﹞  : Good at understanding the convenience is difficult.

Kabanata 12 ﹝19﹞ : Mahirap makita ang pangyayari at hindi matitinag sa puso.

(Kabanata 12 ﹝19﹞) ANG MAIKLING Talk tungkol Ang Banal na Kasulatan ng Apatnapung-Dalawang Kabanata Said sa pamamagitan ng Buddha  

Ang mga co-translator sa panahon ng Eastern Han Dynasty, China ( AD 25 - 200): Kasyapa Matanga at Zhu Falan (Sino ang sumasalin sa nasabing Banal na Kasulatan mula sa Sanskrit sa Intsik.)

Tagasalin sa modernong panahon (AD2018: Tao Qing Hsu (Na isinalin ang nasabing Banal na Kasulatan mula sa wikang Tsino sa Ingles.)

Guro at manunulat para sa pagpapaliwanag ng nasabing Banal na Kasulatan: Tao Qing Hsu

Tandaan: Ang kabanatang ito ay isinalin mula sa Ingles tungo sa Filipino. Kung mayroong anumang pagsasalin na hindi mo naiintindihan, mangyaring patawarin mo ako. Kung interesado ka, mangyaring sumangguni sa orihinal na tekstong Ingles. salamat. 

Kabanata 12 ﹝19﹞ : Mahirap makita ang pangyayari at hindi matitinag sa puso.

 

Mahirap makita ang pangyayari at hindi matitinag sa puso, mahirap makita ang pangyayari kaya hindi gumagalaw sa puso, na siyang ikalabinsiyam na kahirapan sa dalawampung paghihirap na sinabi ni Buddha Shakyamuni sa Kabanatang ito.

 

 Nangangahulugan din ang "pagkita sa kalagayan" na makita ang sitwasyon, kalagayan, anyo, pag-unlad at kalakaran nito, estado, pangyayari, bagay, kaso, kinahinatnan, kapaligiran, at lahat ng nangyari sa labas ng ang ating katawan, maaaring makita ng ating mga hubad na mata, maaaring hatulan o isipin ng ating isip, at maaari ding madama o madama ng ating kamalayan. Sinasabi namin na ito rin ay makikita ng puso.

 

Higit pa rito, ang ibig sabihin ng "pagkita sa pangyayari" ay ang makita ang larawang lumitaw sa ating isipan, tulad ng pagtingin sa imahe o sitwasyon, na ipinapakita sa salamin ng puso, at makikita sa anumang oras, lalo na, sa panahon ng katahimikan. , tulad ng pangangarap o pag-upo ni Zen, pagmumuni-muni na nakaupo. Sinasabi natin na ito ay nakikita ng ikatlong mata, ang pusong mata.

 

Nakagawa ka na ba ng bangungot? The nightmare is so real and so to make us feel chill and scared. Nakagawa ka na ba ng matamis na panaginip? Ang matamis na panaginip ay nagpapasaya at nagpapasigla sa atin. Ang pangarap ay talagang makaapekto sa ating damdamin, damdamin, pag-iisip, paghatol at pagkilos. Kaya, mahirap makita ang sitwasyon at hindi gumagalaw sa puso.

 

Lahat ng mga bagay gaya ng nangyari sa labas o loob ng ating katawan, ay parang panaginip, na nakakaapekto rin sa ating damdamin, damdamin, pag-iisip, paghatol at pagkilos. Nangangahulugan din iyan na ang ating puso ay kumikilos o kinikilos. Ang ganitong uri ng paggalaw o paggalaw ay hindi ang iniisip mo na makakaantig sa iyong puso. Sa kabaligtaran, ang naturang paglipat o paglipat ay nauugnay sa static.

 

Ang orihinal ng ating puso ay katahimikan. Sa sandaling maapektuhan tayo ng anumang pangyayari gaya ng nasabi sa itaas, ang ating puso ay madaling magagalaw o mabaligtad, tulad ng isang pananatiling watawat sa himpapawid. Sa sandaling umihip ang hangin, ang watawat ay nagsisimulang umindayog sa hangin. Ang pangyayari gaya ng sinabi ay parang hangin. Ang puso ay parang bandila.

 

Sa dinastiyang Tang ng Tsina, isang gurong Budista ang nagtuturo ng kasulatang Budista at nagtanong sa kaniyang mga alagad: “May watawat na umiindayog sa hangin nang mahina. Ano ang nakita mo? Ang watawat ba ay gumagalaw mula sa gilid patungo sa gilid, o ang hangin ba ay gumagalaw? ” Sinabi ng ilan sa kanyang mga alagad na ang gumagalaw ay ang watawat, hindi ang hangin. Ang ilan sa kanyang mga alagad ay nagsabi na ang gumagalaw ay hangin, hindi ang bandila. Ang ikaanim na tagapagtatag ng Zen, ang master Hui Neng, ay pumunta sa lugar na ito at narinig ang tanong. Pagkatapos ay sinabi niya, "Ang gumagalaw, ay hindi ang bandila o ang hangin, ngunit ang iyong puso."

 

Ang kwentong ito ay nagsasabi sa atin na ang ating puso ay madaling maapektuhan at mabaligtad ng panlabas na sitwasyon upang madaling makilos o maalog.

 

May isang kuwento sa Buddhist na kasulatan. Isang araw, naglakad ang Buddha sa kalsada at nakakita ng isang tumpok ng mga pilak sa tabi ng kalsada. Pagkatapos, sinabi niya sa kanyang alagad, si Ananda, at sinabi, "Nakikita ko lang ang mga ulupong doon." Dumating si Ananda, nakita ang tumpok ng mga pilak, at sinabi, "Oo, nakikita ko rin ang mga ulupong." Pagkatapos, lumayo sila at nagpatuloy sa pagsulong.

 

Ang isang ama at ang kanyang anak, na naglalakad sa likod ng Buddha at Ananda, ay narinig ang kasabihan ng Buddha at Ananda. Nakaramdam sila ng curious, naglakad pasulong at nakita nila ang tambak ng mga pilak. Tuwang-tuwa sila nang makita ang mga pilak na iyon at inalis ang tumpok ng mga pilak. Hindi alam ng mag-ama na ang mga pilak na ito ay ninakaw mula sa pambansang kayamanan at itinapon ng magnanakaw. Itinuring silang mga magnanakaw at sa wakas ay kinuha ng estado para sa pagtatanong at ikinulong sa bilangguan.

 

Sinasabi sa atin ng kwentong ito na madali nating ipanganak ang sakim sa puso kapag nakikita natin ang mga panlabas na bagay, tulad ng nakikita ng mag-ama ang nasabing mga pilak. At madali din tayong maipit sa gulo. Nangangahulugan din iyon na madali tayong mahulog sa anumang problema, kapag ang ating puso ay hindi katahimikan ngunit kinikilos (nayayanig) o kumikilos.

 

Ang parehong pangangatwiran, madali nating ipanganak ang poot o hinanakit sa puso kapag nakakita tayo ng anumang sitwasyon o bagay, na hindi naaayon sa ating kalooban, o hindi tayo nasisiyahan. O madaling ipanganak ang katangahan at pagkahumaling sa puso kapag nakakita tayo ng isang tao o isang bagay na mahal natin.

 

Kaya't makikita natin na napakaraming bagay o pangyayari sa mundo ay ang daloy ng mga penomena na dulot ng tatlong uri ng puso, sakim, poot o hinanakit, katangahan at pagkahumaling, dahil ang puso ng bawat isa ay kumikilos at nakakaapekto sa isa't isa.

 

Higit pa rito, ang lahat ng ito ay nagiging mga pangyayari. Kung gayon, ang panlabas na mundo sa atin ay parang kaleidoscope, at nagtatago sa atin upang makita ang katotohanan, kasama ang katotohanan sa ating puso sa orihinal, ang katahimikan at katahimikan, wala doon.

 

Ipagpalagay na ang puso ng lahat ay katahimikan at hindi makakaapekto sa isa't isa, paano ito sa mundo? Siyempre, hindi natin maaaring hilingin sa puso ng iba na tumahimik, ngunit maaari nating hilingin sa ating sarili. Ipagpalagay na hinahayaan ng lahat na bumalik ang puso nito sa katahimikan at hindi maapektuhan ng anumang pangyayari, ano kaya ito sa panlabas at panloob na mundo natin?

 

Pag-isipan ito, kung gayon, hindi magiging mahirap para sa atin na makita ang kalagayan at hindi matitinag sa puso.

 

Ingles: Chapter 12 ﹝19﹞  : Seeing the circumstance and unmoved in heart are difficult.

Kabanata 12 ﹝18﹞: Alinsunod sa mga kundisyon sa reporma sa mga tao upang iligtas sila ay mahirap.

(Kabanata 12 ﹝18﹞) ANG MAIKLING Talk tungkol Ang Banal na Kasulatan ng Apatnapung-Dalawang Kabanata Said sa pamamagitan ng Buddha  

Ang mga co-translator sa panahon ng Eastern Han Dynasty, China ( AD 25 - 200): Kasyapa Matanga at Zhu Falan (Sino ang sumasalin sa nasabing Banal na Kasulatan mula sa Sanskrit sa Intsik.)

Tagasalin sa modernong panahon (AD2018: Tao Qing Hsu (Na isinalin ang nasabing Banal na Kasulatan mula sa wikang Tsino sa Ingles.)

Guro at manunulat para sa pagpapaliwanag ng nasabing Banal na Kasulatan: Tao Qing Hsu

Tandaan: Ang kabanatang ito ay isinalin mula sa Ingles tungo sa Filipino. Kung mayroong anumang pagsasalin na hindi mo naiintindihan, mangyaring patawarin mo ako. Kung interesado ka, mangyaring sumangguni sa orihinal na tekstong Ingles. salamat. 

Kabanata 12 ﹝18﹞: Alinsunod sa mga kundisyon sa reporma sa mga tao upang iligtas sila ay mahirap.

 

Ayon sa mga kondisyon sa reporma sa mga tao upang iligtas sila ay mahirap. Ito ang ikalabing walong kahirapan sa dalawampung paghihirap na sinabi ni Buddha Shakyamuni sa Kabanatang ito.

 

Ang repormahin ang ating sarili upang mailigtas ang ating sarili ay mahirap, lalo na ang pagbabago ng ibang tao at iligtas sila. Ang lahat ng panimulang pagtuturo ng Buddha ay ang reporma sa ating sarili at iligtas ang ating sarili. Para lamang gawin ito, kaya nating baguhin ang mga tao at iligtas sila.

 

Bakit gusto nating magbago at iligtas ang ating sarili? Alam mo ba? Sa mundo, mayroong higit sa kalahati ng mga tao na walang ganoong konsepto at kamalayan, huwag magtanong. Sila ay nagdurusa sa pang-aapi ng buhay at nag-aalala sa kabuhayan araw at gabi. Ang ganitong mga kaganapan ay naging sanhi ng kanilang sakit sa pag-iisip. Gayunpaman, kahit na ito, wala pa rin silang naiisip na reporma at iligtas ang kanilang mga sarili.

 

Ang nakakagulat sa akin ay ang mental na doktor sa ospital at ang tagapayo sa unibersidad ay hindi rin maaaring pasanin ang kanilang sariling sikolohikal na stress at pagkatapos ay magpakamatay. Bakit hindi nila malutas ang kanilang sariling problema sa pag-iisip?

 

Nabanggit ni Buddha Shakyamuni na mayroong apat na pagdurusa sa mga tao. Iyan ang mga pagdurusa ng kapanganakan, pagtanda, sakit at kamatayan. Sa madaling salita, ang mga tao ay nahuhulog sa pagbibisikleta ng kapanganakan at kamatayan sa Anim na Daan at nagdurusa sa loob ng ikot.

 

Ang Six Paths ay inuri bilang mga sumusunod:

Ang Landas ng Bodhisattva

Ang Landas ng Ashura

Ang Landas ng Tao

Ang Landas ng gutom na Ghost

Ang Landas ng hayop

Ang Daan ng impiyerno

 

Kaya, tayo ay nasa Landas ng mga Tao. At kung sino ka man, kung gaano ka kayaman at kung gaano ka katalino, hindi natin maikakaila na kailangan nating maranasan ang pagdurusa ng pagsilang, pagtanda, sakit at kamatayan, hindi pa banggitin ang mga taong mahirap o may sakit. Sinabi ng isang matalinong doktor na ang nakaimpake sa kabaong ay mga patay na tao, hindi mga matatanda. Ang pagdurusa sa kamatayan ay hindi patent ng matatanda. Posible para sa mga tao sa lahat ng edad na magdusa ng sakit o kamatayan, kabilang ang sanggol.

 

Ang pangkalahatang kahulugan ng pagdurusa ng kapanganakan ay kinabibilangan ng pagdurusa sa buhay. Sa opinyon ni Buddha Shakyamuni, ang mga tao ay gumagawa ng maraming kasalanan dahil sa nabubuhay at pagdurusa sa buhay, at dahil din sa walang karunungan. Para mabuhay, ang mga tao ay walang karunungan at bumubuo ng puso ng sakim, poot at hangal na pagkahibang, at sa gayon ay nagdudulot ng maraming pinsala at kapahamakan sa sarili at sa iba. Iyan ay paghihirap din.

 

Ilarawan natin na may malaking ilog. Ang mga taong naninirahan sa kaliwang baybayin ay nasa pagdurusa ng kapanganakan, pagtanda, sakit at kamatayan. Marami rin ang nahuhulog sa ilog at nahihirapan sa ilog at ganoon din ang dinaranas. Samantala, nakalaya na sa nasabing paghihirap ang mamamayang nakatira sa kanang pampang.

 

May barko ng karunungan sa ilog. Inaanyayahan ng mga tao sa barko ng karunungan ang mga tao sa kaliwang pampang na sumakay sa barko at dalhin sila sa kanang pampang. Sa ilog, inilagay din nila ang lubid at lifebuoy sa mga taong nahihirapan sa ilog at tinulungan silang sumakay sa barko at dinala din sila sa tamang pampang. Sa Budismo, ang ganitong pagsakay sa lantsa, ang ganitong proseso ng pagtulong, ay tinatawag na reporma at iligtas ang ibang tao. Kung sasakay tayo sa lantsa ayon sa ating sariling kagustuhan at makarating sa tamang baybayin, na tinatawag na self-reforming at self-saving. Ganyan ang konsepto ng imahinasyon, paglalarawan at metapora. Hinahayaan tayong madaling maunawaan ang isa sa mga kahulugan ng Budismo.

 

Paano baguhin at iligtas ang ating sarili? Ito ay nakasalalay sa ating sariling lakas ng karunungan, ang kalikasang Buddha. Iyan ang nais ni Buddha Shakyamuni na maliwanagan tayo at ituro sa atin na malaman ito. Kapag ganap na nating nabago at nailigtas ang ating sarili, magkakaroon tayo ng lakas na magreporma at magligtas ng ibang tao. Paano magreporma at magligtas ng ibang tao? Depende ito sa ating sariling lakas ng pakikiramay at karunungan. Sa mga pamamaraan ng aplikasyon, mayroong apat na pamamaraan na sinabi ni Buddha Shakyamuni. Iyon ay ang mga sumusunod:

 

Magbigay;

Ipahayag sa pamamagitan ng pag-ibig;

Aksyon na nakikinabang;

Magtrabaho nang sama-sama.

 

Ang nasa itaas ay tinatawag na apat na paraan ng asimilasyon o apat na paraan ng pagbabago. Ang reporma at iligtas ang ibang tao ay hindi madali, dahil karamihan sa mga tao ay may likas na matigas ang ulo at malakas na pagmamataas. Kapag hindi pa tayo naliliwanagan, baka isa na tayo sa kanila at walang ganoong kamalayan sa sarili.

 

Upang maisagawa ang apat na paraan ng pag-asimilasyon ay kailangang sundin ang pagkakataon at kundisyon na nagbabago sa sitwasyon at kapaligiran, at kailangan ding sundin ang pagbabago ng personal na sitwasyon ng at ng kapalaran ng mga taong nasa paghihirap. Ito ay hindi mapipilit ang mga ito, kung gusto nating magreporma at magligtas ng ibang tao sa pamamagitan ng apat na paraan ng pagbabago. Higit pa rito, ang apat na paraan ng pag-asimilasyon ay dapat na nakabatay sa ating apat na di-masusukat na panloob na puso ng awa, habag, kagalakan at pagtalikod.

 

May isang napakahalagang prinsipyo na dapat nating malaman. Iyon ay, upang makayanan ang lahat ng pagbabago sa ilalim ng hindi nagbabago, ang Buddha-nature. Kapag isinasabuhay natin ang apat na paraan ng pag-asimilasyon, kailangan nating malinaw na batid ang ating kalikasang Buddha, at hindi matali at mabaligtad ng mga panlabas na sitwasyon o kundisyon. Sa madaling salita, kami ang panginoon na humawak sa buong sitwasyon.

 

Ang ilang mga tao ay nag-iisip na ang Budista ay mukhang hangal at madaling ma-bully, o sila ay nagkakamali na iniisip na ang Budista ay maaaring masayang tulungan sila. At pagkatapos ay hinihiling nila sa Budista na gumawa ng maraming bagay para sa kanila, kabilang ang mga bagay na ayaw nilang gawin, o ang mga bagay na kahit na hindi nila ginagamit ang kanilang isip upang isipin kung paano gawin, dahil iniisip nila na ang Budista. maaaring hindi tanggihan ang kanilang pagtatanong. Sa sandaling nahaharap sa ganoong sitwasyon, dapat nating gamitin ang ating karunungan at mulat sa ating pagiging Buddha upang isipin kung paano tama na tanggihan ang kanilang hindi makatwirang pagtatanong at kung paano sila matutulungan.

 

Ang lahat ng turo ng Buddha ay may isang mahalagang punto sa pokus na paliwanagan ang lahat ng mga nilalang at tulungan silang makamit ang pagiging Buddha. Sa madaling salita, ang turo ng Buddha ay nagbibigay ng direksyon para sa mga nilalang na makaramdam ng karunungan upang malutas ang kanilang sariling problema. Sa ilalim ng prinsipyo, ang mga tao ay dapat maging malaya upang harapin ang kanilang sariling problema sa kanilang sariling karunungan, hindi umaasa sa ibang tao upang malutas ang kanilang sariling problema. Ito ang dapat nating malaman kapag isinasabuhay natin ang apat na paraan ng asimilasyon upang magbago at magligtas ng mga tao.

 

Ipakilala natin ang apat na paraan ng asimilasyon sa ilang sandali. May tatlong uri ng pagbibigay. Iyon ay ang mga sumusunod:

 

Bigyan

 

Ang una ay ang pagbibigay ng mga materyal na bagay para sa tao, tulad ng mga pagkain, medikal, damit, sapatos, bahay, sasakyan, pera at iba pa. Ang ganitong mga materyal na bagay ay maaaring mapanatili ang pangunahing kabuhayan ng mga tao. Siyempre, maaari itong i-extend upang bigyan ang teknikal ng agrikultura o medikal, o upang bigyan ang ating sariling oras at lakas upang tulungan ang mga tao, tulad ng paggawa ng bahay o tulay nang walang kondisyon. Ang mga pangunahing kabuhayan lamang ang kuntento, posible pa silang matuto ng karunungan at matuto ng Buddha. Pangalawa, kung ang mga tao ay mahilig sa kapalaran, maaari nating ibigay sa kanila ang mga materyal na bagay upang akayin sila sa karunungan ng Budismo.

 

Ang pangalawa ay ang pagbibigay sa mga tao ng Buddha-law (dharma), tulad ng turo ni Buddha. Kung ang mga tao ay mahilig makinig sa mga dahilan at pag-iisip, maaari nating ibigay sa kanila ang batas ng Buddha upang pangunahan sila na makamit ang karunungan ng Buddha. Higit pa rito, kung tayo ay may kakayahang magturo sa mga tao ng Budismo at magturo ng Budismo ng tama, ang gayong merit-virtue ay hindi kapani-paniwala at hindi nasusukat, at pinupuri at pinahahalagahan ng mga nilalang sa langit at lupa. Bakit? Sapagkat sa pamamagitan ng turo ni Buddha, mabibigyang-liwanag nito ang mga tao, akayin sila sa landas ng liwanag ng karunungan, palayain ang mga tao mula sa pagdurusa sa buhay at kamatayan, at sa wakas ay tulungan silang makamit ang pagiging Buddha.

 

Ang ikatlo ay upang bigyan ang mga tao ng kawalang-takot. Ibig sabihin, upang matulungan ang mga tao na maiwasan o maalis ang anumang takot, tulad ng sa klasikong drama, inililigtas ng bayani ang kagandahan kapag siya ay nasa panganib. Iyon ay, binibigyan ng bayani ang kagandahan ng kawalang-takot, at tinutulungan ang kagandahan na alisin ang takot. Kung ang mga tao ay nasa panganib o labis na takot sa puso, o mahiyain, maaari nating bigyan sila ng kawalang-takot sa pamamagitan ng pagpapahayag sa pamamagitan ng kabaitan upang matulungan silang maalis ang takot.

 

Sa Budismo, ang kinatawan ng walang takot-tagapagbigay ay Pusa world-sounds-perceiving, Avalokiteśvara. Kung hindi mo pa nababasa ang mga nakaraang artikulo tungkol sa Pusa world-sounds-perceiving at interesado sa Avalokiteśvara, inirerekumenda ko sa iyo na basahin ang mga sumusunod na artikulo: Pusa World-Sounds-Perceiving in Universally Door Chapter o Ang diyos ng karunungan at kabaitan upang palayain tao mula sa paghihirap. Isa ito sa isinalin na Buddhist-scripture at ang paliwanag nito, na ako ang gumagawa. May isang awit na umaawit ng Avalokiteśvara, at iba sa himig na gawa sa Taiwan o China. Kung interesado ka sa musikang ito, ito ay ang mga sumusunod: Avalokiteśvara, na matatagpuan sa YouTube.

 

Ipahayag sa pamamagitan ng pag-ibig

 

Kung gusto nating pangunahan ang mga tao sa karunungan ng Budismo, mas mabuting ipahayag natin sa pamamagitan ng pagmamahal, hindi sa magaspang na salita. Ang pagpapahayag sa pamamagitan ng pagmamahal ay nangangahulugan ng pagpapakita ng damdamin, opinyon o katotohanan sa pamamagitan ng pakikiramay at kabaitan. Ang ganitong pagpapahayag ay nagpapakita ng ating pangangalaga, ay mas katanggap-tanggap ng mga tao at magsusulong ng pagkakasundo sa relasyon sa isang grupo o ng bawat isa. Kapag nagpapahayag tayo sa pamamagitan ng pag-ibig, huwag balewalain ang wika ng katawan. Ang ilang wika ng katawan ay magpapainit sa ating puso, tulad ng pagngiti, pagyakap sa isa't isa, marahang tapik sa balikat o marahang iwagayway ang iyong kamay at kumusta.

 

Kapag ang mga tao ay nakadarama ng pagkabigo sa karera o nakakaramdam ng kalungkutan kapag nahaharap sa pagkamatay ng isang mahal sa buhay, maayos nating ipinapahayag sa pamamagitan ng pagmamahal na magpapasigla sa kanila at magpapadama sa kanila ng kaaliwan.

 

Aksyon na nakikinabang

 

Ang "pakikinabang na aksyon" ay sinadya upang mag-alok ng tulong o kalamangan para sa pagkilos ng iba o makinabang sa aksyon ng iba, kapag sinubukan nating tulungan ang mga tao at akayin sila sa karunungan ng Buddha. Halimbawa, kapag ang isang binata ay mabait at interesadong mag-aral ng Buddha ngunit wala siyang magandang karera para kumita ng pera para sa pagpapanatili ng kanyang buhay, maaari natin siyang suportahan o bigyan ng magandang trabaho para magkaroon siya ng kuwadra. buhay at ang kabisera upang matuto ng Buddha. Ang ganitong pagkilos sa pamamagitan ng pakikinabang ay hindi lamang para suportahan at pakinabangan siya upang makamit ang Buddhahood kundi para suportahan at pakinabangan din ang lahat ng mga nilalang na maging mabuti, kabilang ang ating sarili, dahil ito ay isang magandang pagbibisikleta ng kabaitan. Isang araw, kapag ang binatang ito ay ganap na naliwanagan at ang karunungan ng kanyang Buddha-nature ay nabigyang-inspirasyon din, siya ay magkakaroon ng kakayahang maliwanagan at suportahan ang iba at makikinabang din sa pagkilos ng iba.

 

Pangalawa, ang pagbibigay sa mga nilalang ng kaginhawahan o tulong ay ang kapaki-pakinabang na aksyon, upang makinabang ang pagkilos ng iba.

 

Magtrabaho nang sama-sama

 

Ang sama-samang gawain ay nangangahulugan na tayo ay tumatahak sa landas bilang katuwang at sa pamamagitan ng pagsama sa isa't isa upang tungo sa iisang layunin at tayo ay gumagawa ng isang bagay nang magkasama upang makamit ang parehong layunin. Ano ang layunin o layunin? Ito ay upang baguhin at iligtas ang ating mga sarili upang maimpluwensyahan ang iba sa pamamagitan ng karunungan at awa. Sa pamamagitan ng pagtutulungan sa aksyon o trabaho, madali para sa atin na makilala at makipag-usap sa isa't isa.

 

Para sa iba't ibang tao, mag-aalok kami ng iba't ibang batas ng Buddha upang matulungan sila sa karunungan ng kalikasan ng Buddha. Mayroong maraming maginhawang batas ng Buddha na maaaring ilapat upang matulungan ang mga tao na makalaya mula sa pagdurusa. Ang apat na paraan ng asimilasyon ay isa sa kanila, at ito ang magandang tulong.

 

Kaya, ang apat na paraan ng pag-asimilasyon ay hindi lamang maaaring gamitin sa Budismo, ngunit maaari ding ilapat sa iba't ibang larangan, tulad ng non-profit na organisasyon, ang grupo ng panlipunan o internasyonal na kagalingan.

 

Upang malalim na matutunan ang Buddha, ang apat na paraan ng pag-asimilasyon ay dapat nating isagawa ng mabuti. Sa pamamagitan ng apat na reforming-methods, ito ay hindi lamang para reporma at iligtas ang ating mga sarili, kundi maging reporma at iligtas ang iba.

 

 

Ingles: Chapter 12 ﹝18﹞  : According to conditions to reform people so as to save them is difficult.

Kabanata 12 ﹝17﹞: Mahirap makita ang Kalikasan at matuto ng Dao.

(Kabanata 12 ﹝17﹞) ANG MAIKLING Talk tungkol Ang Banal na Kasulatan ng Apatnapung-Dalawang Kabanata Said sa pamamagitan ng Buddha  

Ang mga co-translator sa panahon ng Eastern Han Dynasty, China ( AD 25 - 200): Kasyapa Matanga at Zhu Falan (Sino ang sumasalin sa nasabing Banal na Kasulatan mula sa Sanskrit sa Intsik.)

Tagasalin sa modernong panahon (AD2018: Tao Qing Hsu (Na isinalin ang nasabing Banal na Kasulatan mula sa wikang Tsino sa Ingles.)

Guro at manunulat para sa pagpapaliwanag ng nasabing Banal na Kasulatan: Tao Qing Hsu

Tandaan: Ang kabanatang ito ay isinalin mula sa Ingles tungo sa Filipino. Kung mayroong anumang pagsasalin na hindi mo naiintindihan, mangyaring patawarin mo ako. Kung interesado ka, mangyaring sumangguni sa orihinal na tekstong Ingles. salamat. 

Kabanata 12 ﹝17﹞: Mahirap makita ang Kalikasan at matuto ng Dao.

 

Mahirap makita ang Kalikasan at matutunan ang Dao. Ito ang Ikalabimpitong kahirapan sa dalawampung paghihirap na sinabi ni Buddha Shakyamuni sa Kabanatang ito.

 

Ang kahulugan tungkol sa salitang "Kalikasan" dito ay iba sa iyong nalaman sa diksyunaryo.

 

Ang Kalikasan dito ay malawak na inuri bilang apat na kahulugan. Ngunit, sa totoo at malalim, ang apat na kahulugang ito ay iisa.

Ang una ay sinadya sa sariling kalikasan (ang kalikasan ng sarili).

Ang pangalawa ay sinadya sa batas-kalikasan o dharma-kalikasan (ang kalikasan ng batas o ang kalikasan ng dharma).

Ang ikatlo ay sinadya sa kawalan-kalikasan (ang kalikasan ng kawalan). (The third is meant to the emptiness-nature (the nature of emptiness).)

Ang ikaapat ay sinadya sa Buddha-nature (ang kalikasan ng Buddha).

 

Ang apat na kalikasang ito ay talagang makikita ng mga mata, na hindi lamang nakikita ng mga hubad na mata, ngunit makikita rin ng mga mata ng puso. Kaya, iyon ang dahilan kung bakit ito ginamit ang salitang "makita".

 

Mahirap para sa karamihan ng mga tao na maunawaan ang apat na nabanggit na kahulugan tungkol sa "kalikasan", pabayaan na "makita" ang Kalikasan tulad ng nabanggit-sa itaas.

 

Ang Dao dito ay tinukoy ng Buddha Shakyamuni, na maaari mong i-refer sa Kabanata 2: Pagputol ng pagnanasa at walang hinihingi.

Sa Kabanata 2, sinabi ng Buddha, "Yaong mga umalis sa pamilya, naging Sramana, pinutol ang pagnanais, alisin ang pag-ibig, kilalanin ang pinagmulan ng kanilang sariling puso, naabot ang malalim na prinsipyo ng Buddha, napagtanto ang batas ng walang ginagawa, walang nakukuha sa loob, walang hinihingi sa labas, hindi idikit ang Dao sa puso, ni kolektahin ang karma, walang iniisip, walang ginagawa, hindi nagsasanay, hindi nagpapatunay, hindi upang maranasan ang sunud-sunod na antas, ngunit maabot ang sariling pinakamataas na estado sa lahat, ay tinatawag na Dao.”

 

Mahirap para sa karamihan ng mga tao na maunawaan ang Dao na sinabi ni Buddha, lalo na ang pag-aaral nito.

 

Sa Lotus Sutra, mayroong isang pangungusap na Intsik, "Nakita nang lubusan ang kalikasan at pagkatapos ay naging Buddha." Kaya, ngayon alam natin na kailangan nating ganap na makita ang kalikasan bago tayo maging isang Buddha. Ang kahulugan ng kalikasan dito ay ang kahulugan tulad ng sinabi sa itaas.

 

Ang sariling kalikasan (sariling kalikasan)

 

Ang malawak na kahulugan ng kalikasan at ang sariling kalikasan ay kinabibilangan ng likas na hilig, likas na katangian, at kaloob-looban.

 

Gayunpaman, nauunawaan mo ba talaga ang tunay na kahulugan ng kalikasan at likas na katangian? Ang ikaanim na tagapagtatag ng Zen sa Tsina, si Zen Master Hui Neng (AD638-718), ay nagsabi, "Ang kahanga-hangang kalikasan ay ang orihinal na kawalan." Ngunit, ano ang anumang kahulugan nito para sa atin, kung ang kahanga-hangang kalikasan ay ang orihinal na kawalan ng laman. ?

 

Sinabi niya, "Ang lahat ng batas ay hindi maaaring umalis sa likas na katangian." Ang batas dito ay malawak na nangangahulugang isang pangkalahatang tuntunin na nagsasaad kung ano ang palaging nangyayari kapag ang parehong mga kondisyon ay umiiral. Nangangahulugan pa ito ng pangkalahatang tuntunin ng lahat ng bagay, na naglalaman ng batas ng kabutihan, at batas ng kasamaan; kabilang ang pamamaraan, tuntunin, batas, codex, edukasyon, kaalaman, regulasyon, teorya, doktrina, ideolohiya, relihiyon, paniniwala, dogma, agham, musika, sining, pulitika, pisika, teknolohiya, sikolohiya, pilosopiya, sosyolohiya, medisina, therapy at iba pa, kahit na sa kabutihan karma, ang kayamanan, kalusugan, karunungan at kaligayahan.

 

Sinabi rin niya, "Ang likas na katangian ay maaaring bumuo ng lahat ng batas." Sa madaling salita, ang lahat ng bagay ay maaaring ipanganak sa pamamagitan ng sariling kalikasan (sa ating sariling kalikasan). Ibig sabihin, ang likas na katangian (ang ating sariling kalikasan) ay maaaring magsilang ng batas ng kabutihan, at maaari ring magsilang ng batas ng kasamaan.

 

Ang Zen master na si Hui Neng ay nagsabi na ang kakanyahan ng sariling kalikasan (ang ating sariling kalikasan) ay malinaw at dalisay, at nasa estado ng kawalan ng laman at katatagan, at gayon din ay nasa estado ng walang kapanganakan at walang kamatayan. Gayunpaman, sa sandaling maapektuhan ito ng mga kondisyon mula sa panlabas, ang likas na katangian (ang ating sariling kalikasan) ay nagiging hindi malinaw at hindi matatag. Ito ay tulad na ang ating sariling kalikasan ay nadungisan ng alikabok mula sa panlabas. Ang maruming kalagayan ng sariling kalikasan (ang ating sariling kalikasan) ay nasa kalagayan din ng patuloy na mga siklo ng kapanganakan at kamatayan, na nangangahulugan na ang lahat ng bagay ay mangyayari sa pagsilang at kamatayan sa ilalim ng magkaparehong sitwasyon ng panlabas na pag-iisip at pag-iisip sa sarili.

 

Pangalawa, sinabi rin ni Zen master na si Hui Neng na ang esensya ng sariling kalikasan (sariling kalikasan) ay puno ng lahat ng bagay. Bakit? Mula sa konsepto sa itaas, alam natin na ang likas na katangian (ang ating sariling kalikasan) ay kayang bumuo ng lahat ng bagay. Ngunit, dito kailangan kong ipaliwanag ito nang mas malalim. Sinabi ni Buddha Shakyamuni, "Lahat ng mga batas ng mga bagay ay nag-iisang nilikha ng puso." Dito, ang puso ay nangangahulugan ng sariling kalikasan (sariling kalikasan). Sa madaling salita, sa sandaling matugunan ng anumang mabubuting layunin ang anumang mabuting kalagayan, anumang mabubuting bagay ay mabubuo mula sa ating sariling kalikasan (sariling kalikasan). Ang mabubuting dahilan ay maaaring nagmumula sa ating panloob na pag-iisip o sa panlabas na kalagayan. Ang magagandang kondisyon ay maaaring likhain ng ating sarili o ng panlabas na sitwasyon.

 

Mula sa konsepto sa itaas, alam natin na ang Buddha Shakyamuni ay nagturo sa atin na umasa sa ating sariling kalikasan, hindi umasa sa panlabas na Buddha o Bodhisattva. Bakit? Ang sariling katangian ng Buddha o Bodhisattva ay hindi naiiba sa atin. Kapag lumikha sila ng anumang bagay mula sa kanilang sariling puso, ang pamamaraan at konsepto ay pareho sa itaas.

 

Ngunit, bakit hindi tayo Buddha o Bodhisattva? Iyon ay dahil nawala ang ating pagkatao at hindi naliwanagan. Si Buddha ay hindi nawawala ang sarili nitong kalikasan. Sinabi ng Buddha Shakyamuni na ang likas na katangian ay tulad ng buwan na napakaliwanag at maaaring nagbibigay-liwanag sa ating landas sa dilim. Gayunpaman, ang sariling katangian ng karamihan sa mga tao ay natatakpan ng madilim na ulap na hinahayaan ang sariling kalikasan na hindi na lumiwanag at hindi na makapagbigay liwanag sa ating landas. Ang madilim na ulap ay nangangahulugan ng maling akala, pag-iisip, walang kabuluhang pag-asa, panaginip, pagkahumaling, matigas ang ulo, sakim, poot, paninibugho, kawalan ng tiwala, kahina-hinala, pagnanasa sa pagpapakasaya, labis na kasiyahan, kalokohan, kalokohan, pagmamataas, pagkiling at iba pa, na maaaring dumihan sa sarili. -kalikasan.

 

Kaya, posible para sa atin na makita ang "maliwanag na buwan", ang likas na katangian, kung aalisin natin ang nasabing madilim na ulap. Kapag nakita natin ang ating sariling katangian, makikita rin natin ang sariling katangian ng ibang tao. Dahil ang ugali ng ibang tao ay hindi naiiba sa atin.

 

Ang batas-kalikasan

 

Kung nais nating makilala kung ano ang pagkakaiba sa pagitan ng likas na katangian at likas na batas. Masasabi nating ang likas na katangian ay nasa loob ng ating katawan at ang kalikasan ng batas ay nasa labas ng ating katawan. Higit pa rito, hindi maaaring iwanan ng kalikasan ng batas ang sariling kalikasan. Kung wala ang sariling kalikasan, ang batas-kalikasan ay walang kahulugan para sa atin, dahil ang batas-kalikasan ay nabuo din mula sa sariling kalikasan. Sa kalaunan, pareho ang mga ito ng ilang uri ng mga konsepto na tumutulong sa atin na maunawaan kung sino tayo at kung ano ang kakanyahan ng mundo.

 

Ginagamit ko ang salitang "batas" sa halip na salitang "dharma". Maaari tayong magbigay ng bagong kahulugan para sa salitang "batas", dahil anumang bagong kahulugan ay maaaring likhain ng ating likas na katangian.

 

Sa Budismo, ang konsepto ng batas ay hindi kung ano ang naisip mo. Mayroong ilang mga kahulugan para sa salitang "batas" sa Budismo.

 

Sa pangkalahatan, alam natin na ang salitang "batas" ay kinabibilangan ng kahulugan ng pamantayan, pamantayan, tuntunin, prinsipyo, regulasyon at pamantayan na itinakda ng mga tao, tulad ng batas sa konstitusyon; o tulad ng mga batas ng paggalaw ni Newton, mga batas ng pisika at mga batas ng kalikasan.

 

Ang pagpapalawak at malawak na pagpapaliwanag sa salitang "batas", kabilang dito ang pangkalahatang tuntunin ng pagbabago o hindi pagbabago ng malaki o maliit, o ng sangkap, o ng mga bagay o bagay tungkol sa nakikita, hindi nakikita, totoo at mali. Ito ay itinuturing na bahagi ng Buddha-law (dharma; Buddhist-law).

 

Higit pa rito, ang kahulugan ng salitang "batas" ay kinabibilangan ng panuntunan para sa pangangalaga at pagpapanatili ng sariling katawan. Halimbawa, ang puno ng plum ay may sariling katawan; may sariling katawan ang kawayan; ang nakikita ay may sariling katawan; may sariling katawan din ang walang hugis. Lahat sila ay magkakaroon ng kani-kaniyang panuntunan upang mapanatili at mapanatili ang kanilang sariling katawan. Ito rin ay itinuturing na bahagi ng batas ng Buddha.

 

Bilang karagdagan, sa mga ganoong kahulugan, kasama rin dito ang pamamaraan at paglalapat, at anumang nabuong estado sa gayong mga kahulugan. Ito rin ay itinuturing na bahagi ng batas ng Buddha.

 

Kaya, sa pagtatapos sa itaas, binibigyan natin ng mas malawak na kahulugan ang salitang "batas" sa Budismo. Ang salitang "batas" ay nangangahulugang lahat ng mayroon sa sansinukob, na naglalaman ng mga nakikitang bagay o bagay, tulad ng mataas na bundok, ang malaking dagat, o ang maliit na alikabok at buhangin, o ang bacterial; na naglalaman din ng mga bagay o bagay na hindi nakikita, tulad ng hangin, hangin, kaluluwa, multo o diyos; na naglalaman din ng kaisipan, diwa, opinyon at konseptong nabuo mula sa tao. Sa isang salita, ang "batas" ay nabuo mula sa pagsasama-sama ng lahat ng panlabas na dahilan at kundisyon.

 

Samakatuwid, kung aalisin namin ang anumang mga dahilan at kundisyon nang sunud-sunod, o isa-isa, at kapag ang anumang dahilan ay hindi makatugon sa anumang kundisyon, maaari naming malaman na ang anumang batas ay hindi maitatag o mabuo. Naiintindihan natin na ang esensya ng batas ay wala at walang laman.

 

Halimbawa, tulad ng alam natin, kung walang araw, tubig at lupa, ang buto ng damo ay hindi maaaring maging berdeng damo. Kaya, ang binhi ay ang dahilan. Ang araw, tubig at lupa ay ang mga kondisyon. Ang berdeng damo ay bilang kinahinatnan o resulta. Tanging ang buto (ang dahilan) ay pinagsasama ang araw, tubig at lupa (ang mga kondisyon), ang berdeng damo (ang kinahinatnan o ang resulta) samakatuwid ay maaaring mabuo. Tinatawag namin ang naturang proseso ng pagbuo, pamamaraan, panuntunan o pagpapanatili at pagpapanatili ng sariling katawan bilang "batas" sa Budismo.

 

Kaya, tulad ng nabanggit natin sa itaas, ang kalikasan ng batas ay wala at walang laman. Gayunpaman, maaari itong makabuo ng anumang pagkakaroon sa uniberso, kapag ang anumang mga dahilan ay nag-link o nakakatugon sa anumang mga kundisyon. Ano ang mga kondisyon? Ang tunog, liwanag at materyal sa uniberso ay itinuturing na mga kondisyon.

 

Ang lahat ng nasa itaas ay bahagi ng batas ng Buddha. Walang tamang salitang Ingles upang bigyang-kahulugan ang batas o tuntunin o prinsipyo sa Budismo. Isinalin ko ito bilang "batas" o "Buddha-law" o "Buddhist-law" sa halip na Sanskrit-salitang "dharma".

 

Ang kahungkagan-kalikasan

 

Ang kawalan ng laman sa salitang Sanskrit ay "śūnya". Ang kahungkagan-kalikasan sa salitang Sanskrit ay "śūnyatā". Ang mapagtanto at maisabuhay ang kahulugan ng kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan ay isa sa mga pangunahing punto sa pokus sa pag-aaral ng Buddha.

 

Gayunpaman, napakahirap para sa mga tao na mapagtanto at isabuhay ang kahulugan ng kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan. Iyan din ang dahilan kung bakit ang Budismo ay hindi matanggap ng karamihan; kahit na ang ilang mga tao ay napopoot sa Budismo at nais itong sirain. Bakit?

 

Iyon ay dahil ang karamihan sa mga tao ay nagnanais ng higit na pagnanais, higit na pag-ibig, higit na kapalaran, mas maraming asawa, higit na kapangyarihan at higit na kasiyahan. Kung gusto nilang magkaroon ng napakaraming bagay, kailangan nilang kontrolin ang mundo at alipinin ang ibang mga nilalang; kahit na simulan ang digmaan o pumatay ng mga tao.

 

Gayunpaman, ang Buddha Sakyamuni ay nasa iba't ibang opinyon. Ang Buddha Sakyamuni ay ganap na naliwanagan at napagtanto at ginagawa ang kahulugan ng kawalan-kalikasan. Siya ang tunay na taong may karunungan at iniwan sa atin ang walang hugis at napakahalagang mga ari-arian.

 

Ginugol ni Buddha Sakyamuni ang halos buong buhay niya upang turuan ang kanyang mga disipulo kung paano maunawaan, mapagtanto at isabuhay ang kahulugan ng kawalan ng laman at ang kahungkagan-kalikasan. Ang pakikipag-usap ay naitala ng mga alagad nito bilang Buddhist-scripture. Isa sa mga sikat na Buddhist-scripture ay ang Diamond Sutra at ang Great-wisdom Sutra (ang Sanskrit ay bilang महामहाभारतसूत्र Mahā-prajñāpāramitā Sūtra). Ang dalawang Buddhist-scripture na ito ay binanggit ang dakilang karunungan ng kahungkagan-kalikasan.

 

Ang ilan sa mga Buddhist, kabilang ang Buddhist monghe at madre, ay hindi talaga maintindihan ang kahulugan ng kahungkagan-kalikasan. Hindi nila ito kasalanan. Iyon ay dahil ang kanilang karunungan ay hindi sapat. Kaya ang kanilang buhay ay nagiging isang vegetarian. At, araw-araw, binibigkas nila ang pangalan ng Amitabha, at Buddhist na kasulatan, para sa kanilang sarili at sa iba pang mga nilalang, maging sa mga namatay, upang pagpalain sila. Iniisip nila na ito ang merito at kabutihan. At umaasa sila na ang kanilang susunod na buhay ay maisilang sa dalisay na lupain ng Amitabha. Napakapursigido nila sa gayong pananampalataya. Kaya naman nagkakamali ang pangkalahatang mga tao sa Budismo, at iniisip na ang mga Budista ay tumatakas mula sa sekular na buhay at walang kontribusyon sa lipunan. Samakatuwid, mayroon silang higit na pagtatangi tungkol sa Budismo at Budismo.

 

Ang Buddha Sakyamuni ay nagsalita tungkol sa merito ng pagpapalaya sa buhay ng mga nilalang upang turuan ang mga disipulo na huwag patayin ang mga nilalang, at maiwasan ang anumang kasalanan na dumating sa kanila, ngunit upang maipanganak ang puso ng pakikiramay para sa lahat ng mga nilalang. Ang ilang mga Buddhist monghe at madre ay sadyang bumili ng mga hayop mula sa mga nagbebenta, at binibigkas ang Buddhist mantra o sutra para sa mga hayop, upang turuan ang kanilang mga alagad na ipanganak ang puso ng pakikiramay para sa mga nilalang. Gayunpaman, ang naturang aksyon ay nagreresulta sa kontrobersya, dahil ang mga pinakawalan na nilalang, tulad ng mga kakaibang uri ng isda at ibon o ulupong, ay makakasama o makakasira sa lokal na ekolohiya at sa lokal na kapaligiran.

 

Ang dalawang halimbawa sa itaas ay isa sa aplikasyon ng batas ng Buddha. Gayunpaman, kung hindi natin talaga nauunawaan ang kahungkagan-kalikasan, at makatarungan ay matiyaga sa isang bahagi ng merito at birtud ng Budismo, posibleng mapagkakamalang maunawaan ng publiko ang Budismo o maling akayin ang publiko sa maling paraan.

 

Ang maunawaan, mapagtanto at maisabuhay ang kahungkagan-kalikasan ay ang pinakamagandang bagay sa ating buhay, kung gusto nating matuto ng Buddha. Ang lahat ng paraan o aplikasyon ng Buddha-law ay para lamang tulungan tayong bumalik at makamit ang kahungkagan-kalikasan. Upang makamit ang kahungkagan-kalikasan ay upang makamit ang pinakamataas na karunungan at pagpapala.

 

Mula sa internet o anumang Buddhist na paaralan, maraming debate o pilosopiya tungkol sa kung ano ang kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan. Nakakahilo ang ganitong konsepto o teorya. Ang direktang pagbabasa ng Buddhist-scripture ay maaaring mas kapaki-pakinabang para sa atin. Sa kasamaang palad, ito ay napakakaunti para sa English na bersyon ng Buddhist-scripture, pabayaan ang bersyon ng ibang wika.

 

Ang ilan sa mga sinaunang Budista ay kulang sa ganap na pagkaalam tungkol sa kahungkagan at sa kahungkagan-kalikasan, at sa gayon ay nahulog sa matigas ang ulo na kahungkagan, upang tanggihan ang lahat ng pag-iral at iwanan ang sekular na buhay. Karamihan sa mga tao sa gayon ay iniisip na sila ay mga talunan, mga dekadenteng tao. Ang Budismo ay sa gayon ay nagkakamali sa pagkaunawa. Ang Budismo ay dapat pa ngang hamakin ng publiko.

 

Sa maraming mga nakaraang artikulo, ipinaliwanag ko ang tungkol sa kung ano ang kahulugan ng kawalan ng laman nang maraming beses. Kung nabasa mo na ang mga nakaraang artikulo, maaaring mayroon kang konsepto tungkol sa kawalan ng laman. Kung hindi mo pa nababasa ang anumang nakaraang mga artikulo at interesado sa kawalan ng laman at ang pinakamataas na karunungan, inirerekomenda ko sa iyo na basahin ang mga sumusunod na artikulo, Ang Kasulatan ng Kataas-taasang-Karunungan na Puso, o Hayaang mapayapa ang puso. Wala nang takot at wala nang dalamhati. (Na-update noong 2019/07/11). Ang artikulong ito ay Heart Sutra, at ang paliwanag nito, na kung saan ay ang konsentrasyon at ang diwa ng konsepto ng kawalan ng laman. Ito ang isa sa mga batayan upang maunawaan ang konsepto ng kawalan ng laman. Gayunpaman, kung gusto nating malalim na matutunan ang Buddha, hindi sapat na basahin at unawain lamang natin ang heart sutra.

 

Ang kahungkagan at kahungkagan-kalikasan ay hindi maaaring talakayin sa pamamagitan ng anumang mga salita, pabayaan ang pagiging debate o speculating sa pamamagitan ng anumang pag-iisip. Gayunpaman, upang maunawaan ang kahulugan ng kawalan ng laman at kahungkagan-kalikasan, kailangan nating gawin ang pangalawang pagpipilian, upang pag-usapan at ipaliwanag ang tungkol sa kung ano ang kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan. Maging ang salitang "emptiness" o "emptiness-nature", ito ay nilikha ng mga tao mula sa kahungkagan at kahungkagan-kalikasan. Sa orihinal na simula, ang salitang "emptiness" o "emptiness-nature" ay hindi umiiral. Kaya, para sa maraming bagay, maaari mong ihambing at magkaroon ng mga pagkakatulad.

 

Halimbawa, ipagpalagay namin na mayroong isang desk sa harap mo. Nakita mo ang desk at mayroon ka ring konsepto ng salitang "desk" na lumitaw sa iyong isip nang sabay. Kapag tayo ay isang sanggol at nakikilala ang mundo, ang hugis at ang konsepto ng mesa ay umiiral sa ating isipan. Sa madaling salita, mula noon, nasanay na tayo sa anumang pag-iral. Ang anumang pag-iral ay nasa paligid natin at maging bahagi natin, na ginagawang imposibleng makilala at aminin ang kahungkagan, huwag mag-isa na makita ang kahungkagan-kalikasan. Iyon ay ang ating isip na walang malay ay nasakop, pinaghihigpitan at kinokontrol ng inertia ng pag-iisip at pagkilala. At makakaapekto iyon sa ating independiyenteng pag-iisip at paghatol.

 

Ang hugis at materyal ng desk ay nakumpleto at nilikha ng mga tao. At ang proseso ay mula sa wala upang maging isang bagay. Gayunpaman, posible rin na ang karagdagang proseso mula sa isang bagay ay maging wala, dahil ang mesa ay maaaring tumanda, masiraan ng panahon at masira, pagkatapos ay maaari itong lansagin o masunog. Sa oras na iyon, ito pa ba ay isang desk? Hindi. hindi na ito desk. Para sa anumang bagay na walang hugis, tulad ng konsepto, opinyon, pananaw, kaisipan, teorya, dogma, ideolohiya, pananaliksik, akademiko, batas, kaugalian, damdamin o damdamin, maaari rin itong ihambing at maaaring magkaroon ng mga pagkakatulad.

 

Kaya, ang buong proseso mula sa wala upang maging isang bagay at pagkatapos ay mula sa isang bagay upang maging wala ay ang likas na katangian ng kawalan ng laman. Ang pag-unawa sa puntong ito ay napakahalaga, dahil makakatulong ito sa atin na maalis ang pagiging restricted at kontrolado ng anumang pagkawalang-galaw, o ng anumang pag-iral, kabilang ang pag-iisip at ideolohiya.

 

Pagkatapos, maaari tayong magkaroon ng isang katanungan. Sino ang lumikha ng mga tao? Sa pagtuturo ng Buddha, ang lahat ng mga nilalang ay nabuo sa pamamagitan ng kanilang pag-iisip at kanilang naipon na karma, na ginawa sa kanilang nakaraang buhay. Ang ibig sabihin ng Karma ay ang lakas ng pag-uugali o pagkilos, na maaaring positibo o negatibo. Kaya, sa Budismo, ang pangingibabaw upang lumikha ng panlabas o panloob na mundo sa atin, kasama ang ating sarili, ay hawak sa ating sariling puso. At ang kakanyahan ng panlabas o panloob na mundo sa atin, kasama ang ating sarili, ay ang kahungkagan-kalikasan.

 

Halimbawa, pinagsasama ng tamud ng ama ang itlog ng ina upang mabuo ang katawan ng tao, na siyang proseso ng pagbuo o pagsilang. Lumalaki ito at maaaring mapanatili ang kalusugan sa katatagan, na siyang proseso ng tirahan. Ngunit, ang mga selula, nerbiyos at mga organo ay nagsimula ring bumagsak, na siyang proseso ng pagbabago. Sa wakas, ang katawan ay kamatayan, at pagkasunog o pagkabulok, na siyang proseso ng pagkawasak at kawalan ng laman. Ang buong proseso ng pagbuo, tirahan, pagbabago at pagsira, sinabi namin na ang kakanyahan nito ay ang kahungkagan-kalikasan.

 

Kaya, ang kahungkagan-kalikasan ay hindi nangangahulugan na ito ay naglalaman ng wala o ito ay walang ginagawa. Sa kabaligtaran, ang kahungkagan-kalikasan ay naglalaman ng lahat ng pagkakaroon at lahat ng bagay ay maaaring gawin mula sa kahungkagan-kalikasan.

 

Anuman ang kalikasan ng sarili o ang kalikasan ng batas, ito ay ang kawalan ng laman. Kaya, ang kawalan ng laman-kalikasan ay hindi isang estado ng kamatayan. Sa kabaligtaran, ito ay "magagawang makabuo o magsilang", upang ipanganak ang lahat ng mayroon, ang lahat ng pag-iral, kabilang ang mga bagay o kaganapan ng hugis at walang hugis.

 

Ang Buddha-kalikasan

 

Ang kahungkagan-kalikasan ay ang Buddha-kalikasan. Kasama sa kalikasang Buddha ang kawalan ng laman at ang kawalan ng laman.

 

Maraming tao ang humihiling na pagpalain sila ng Buddha, kahit na bisitahin ang sikat na bundok kung saan nakaupo si Buddha o kung saan nakatira ang sikat na Buddhist monghe. Sa madaling salita, Karamihan sa mga tao ay alam lamang ang tungkol sa panlabas na Buddha, ngunit hindi nila alam ang panloob na Buddha sa kanilang puso.

 

Ang unang Zen-founder sa China ay pinangalanang Dharma, na isang Indian at marunong siyang magsalita ng Chinese. Noong unang panahon ng Tsina, ang Buddhist-scripture ay dinala sa China ng Indian Buddhist monghe at isinalin din mula sa Sanskrit sa Chinese ng Indian Buddhist monghe. Noong ipinadala ng Indian Buddhist monghe ang Budismo sa Tsina, ginamit nila ang paraan ng kapayapaan. Hindi nila ginagamit ang militar para i-bully ang mga tao o gamitin ang pananakot para tanungin ang mga tao ng buwis.

 

Gayunpaman, dahil sa limitado ng impormasyon at transportasyon, at sa kahirapan ng karamihan sa mga tao na walang kaligayahan, karunungan at kaalaman upang matuto ng Buddha, ang Budismo ay hindi maaaring kumalat nang malawak sa India. Sa kabutihang palad, ang Budismo ay umunlad at malawak na kumalat sa Tsina sa nakalipas na panahon, at kaya ngayon sa Taiwan.

 

Si Dharma, ang unang tagapagtatag ng Zen sa Tsina, na nagsulat ng ilang artikulong Budista tungkol sa kung ano ang Buddha, at kinopya at naitala rin ng kanyang mga alagad na Tsino. Ang ilan sa mga sikat na talatang Budista ay ang mga sumusunod:

 

I originally seek heart but heart is self-maintained.

Naghahanap ng puso at hindi nakuha, dapat nating hintayin na malaman ito ng ating puso.

Ang Buddha-kalikasan ay hindi maaaring makuha mula sa panlabas na puso.

Kapag ang pagbuo ng anumang bagay mula sa puso ay ang oras ng pagbuo ng kasalanan.

 

Puso ang hinahanap ko, hindi si Buddha,

At unawain na walang wala sa kawalan ng tatlong kaharian.

Kung nais mong hingin ang Buddha ngunit hanapin ang iyong puso,

Tanging ang pusong ito ay isang Buddha.

 

Ang mga talatang Budista sa itaas ay isinalin ko mula sa Tsino sa Ingles. Umaasa ako na maayos nitong maihatid ang kahulugan ng mga talatang Budista na sinasalita ni Dharma, ang unang Zen-founder sa China. Ang kahulugan ng puso dito ay hindi para sa organ, ngunit isang walang hugis na estado. Sa Budismo, ang kahulugan ng walang hugis na puso ay naglalaman ng maraming, na kasama pa nga ang kamalayan, pag-iisip at isip.

 

Mula sa mga talatang Budista, naiintindihan natin na ang kalikasang Buddha ay hindi makukuha mula sa labas ng puso. Ngunit, kailangan kong sabihin sa iyo na, mula sa labas ng puso, makakatulong ito sa atin na maunawaan ang panloob na puso, ang Buddha-nature.

 

Maraming iskolar ang nagsasaliksik sa Budismo, at nagsulat ng maraming teorya. Ngunit, karamihan sa mga pinag-uusapan ay nahihilo tayo at hindi natin alam kung ano ang kanilang pinag-uusapan. Si Buddha Sakyamuni ay hindi nagsaliksik tungkol sa Budismo, na kahit na walang anumang papeles at sertipiko. Naunawaan at isinasabuhay ni Buddha Sakyamuni ang Budismo sa pamamagitan ng konkretong pagkilos nito. Iyan ang dapat nating matutunan, kung gusto nating matuto ng Buddha.

 

Ang makita at magkaroon ng Buddha-nature ay hindi nagmumula sa pananaliksik o pagbigkas, ngunit nagmumula sa pagsasakatuparan at pagsasanay sa pang-araw-araw na buhay, at hindi rin ito makukuha sa pamamagitan ng pag-alis sa publiko.

 

Kung gayon, ano ang Buddha-nature? Sinabi ni Buddha Sakyamuni na ang lahat ng mga nilalang ay may kalikasang Buddha. Binubuod namin sa itaas. Ang kalikasan sa sarili, ang kalikasan ng batas at ang kalikasang walang laman ay ang kalikasang Buddha. Sinabi ni Buddha Sakyamuni na ang Buddha-nature ay orihinal na puno ng lahat at ito ay tulad ng mind-obeying orb-pearl na maaaring bumuo o magpakita ng anumang bagay na kailangan natin. Sa mga opinyon ni Buddha Sakyamuni, ang orihinal na kalikasan ng lahat ng mga nilalang, iyon ay ang Buddha-kalikasan, ay napakasagana at maaaring makuntento sa kung ano ang kailangan natin. Kapag malalim nating napagtanto at isinasabuhay ang Buddha-nature, mas mauunawaan natin ang mayayaman sa ating sariling kalikasan.

 

Maraming tao ang hindi naniniwala sa sinabi ng Buddha Sakyamuni, dahil ang ipinakita niya ay isang Buddhist monghe. Siya ay humihingi ng pagkain araw-araw at walang bahay, walang asawa. Hindi niya kailangan ng anumang mahahalagang bagay. Araw-araw ay natutulog siya sa ilalim ng puno at isang araw lang kumakain. Paano kaya naging mayaman siya? Maraming tao ang napopoot kay Buddha Sakyamuni, dahil ayaw nilang maging katulad niya. Kung nakikita mo lang ang ganoong bagay, ito ang iyong pinakamalaking pagkatalo.

 

Ginugol ni Buddha Sakyamuni ang kanyang oras ng 49 na taon upang turuan ang Budismo. Sa panahong iyon, ang karaniwang pag-asa sa buhay ng mga tao ay maaaring wala pang 40 taong gulang. Sa madaling salita, para sa karamihan ng mga tao, imposible para sa kanila na ganap na maunawaan ang Budismo sa kanilang buong buhay. Ito ang aking haka-haka. Maaaring isa rin iyan sa mga dahilan kung bakit hindi malawakang lumaganap ang Budismo at maaari lamang tanggapin ng mga maharlika sa simula. Sa panahong iyon, ang maharlika ay may mas mahabang buhay kaysa sa pangkalahatang mga tao, at may mas maraming oras at kaalaman upang maunawaan ang Budismo. Pangalawa, ang mga maharlika ay hindi nag-aalala tungkol sa kanilang problema sa kabuhayan.

 

Binanggit ng Buddha Sakyamuni na ang anumang pangangailangan ng isang Buddha ay ibinibigay ng mga nilalang sa langit at lupa. Iyon ay dahil ang isang Buddha ay ang guro ng mga nilalang ng langit at lupa. At ito rin ay dahil ang pinakamataas na merito at birtud ng isang Buddha. Bakit? Dahil ito ang banal na kabayaran at resulta ng isang Buddha. Ang isang Buddha ay isa sa mga nilalang sa maraming nakaraang buhay nito at nagtustos ng anuman sa maraming Buddha. Kasabay nito, tinatanggap nito ang turo ni Buddha at taos-pusong ginagawa ito. Ito ay sa ganoong paraan at nabubuhay sa kanyang maraming buhay, hanggang sa isang araw, ito ay ganap na naliwanagan at pagkatapos ay naging isang Buddha. Itinuro sa atin ng Buddha Sakyamuni na ang banal na katwiran ay magreresulta sa mabuting kabayaran at kahihinatnan.

 

Kaya, sa totoo lang, ang Buddha Sakyamuni ay napakayaman. What is commendable is that he didn’t greed those stuffs. At hindi rin nito pinagbigyan ang sarili sa mga bagay na iyon. Ang kailangan niya ay mag-apply lang sa pagtuturo ng Buddhism. Ang ilan sa kanyang mga disipulo ay napakayaman at nag-alok ng bahay at pagkain para sa pagsuporta sa pagtuturo ng Buddha. Kaya, ang Buddha Sakyamuni ay hindi palaging pulubi. Karamihan sa kanyang panahon, siya ay nakatira sa isang malaki at magandang bahay, at kumain ng pagkain, na lahat ay inialay ng kanyang mga alagad, ang mayayamang matatanda.

 

Ang nabanggit sa itaas ay isang bahagi lamang ng kalikasang Buddha at bahagi rin ng mga dahilan. Marami ring Buddha-law na sinabi ni Buddha Sakyamuni. Ang ilan sa mga aplikasyon ng Buddha-batas ay isang uri ng kaginhawahan para sa mga tao upang mapagtanto ang Buddha-kalikasan. Ang ilang mga tao ay hindi mapagtanto ang Buddha-kalikasan sa pamamagitan ng pag-unawa sa dahilan. Gayunpaman, ito ay posible para sa kanila na matanto ang Buddha-kalikasan sa pamamagitan ng aktwal na aplikasyon ng Buddha-batas sa araw-araw na buhay. Bakit?

 

Ang Buddha-kalikasan ay hindi kapani-paniwala. Ang kakanyahan nito ay nasa pinakamataas na tahimik na estado ng walang pag-iisip, walang trabaho, walang aksyon at walang ginagawa. Iyan ang estado ng kawalan ng laman at katahimikan. Samantala, nagagawa nitong isipin ang lahat ng bagay mula sa estado ng walang pag-iisip. At nakasalalay sa karunungan, ito ay may kakayahang gumawa ng anumang bagay batay sa estado ng walang trabaho, walang aksyon at walang ginagawa.

 

Kaya, kung naiintindihan natin ang dahilan ng Buddha-nature, magiging posible para sa atin na matutunan ang Dao na sinabi ni Buddha Sakyamuni. Upang makita ang nabanggit na kalikasan at upang makamit ang gayong Dao ay hindi mahirap para sa atin. Kung gayon, ano ang kahulugan para sa atin? Hinahayaan tayo nitong maging ganap na puno ng pinakamataas na karunungan, merito-virtue at pagpapala.

 

Ingles: Chapter 12 ﹝17﹞  : Seeing the Nature and learning the Dao are difficult.