Kabanata 12 ﹝17﹞: Mahirap makita ang Kalikasan at matuto ng Dao.

(Kabanata 12 ﹝17﹞) ANG MAIKLING Talk tungkol Ang Banal na Kasulatan ng Apatnapung-Dalawang Kabanata Said sa pamamagitan ng Buddha  

Ang mga co-translator sa panahon ng Eastern Han Dynasty, China ( AD 25 - 200): Kasyapa Matanga at Zhu Falan (Sino ang sumasalin sa nasabing Banal na Kasulatan mula sa Sanskrit sa Intsik.)

Tagasalin sa modernong panahon (AD2018: Tao Qing Hsu (Na isinalin ang nasabing Banal na Kasulatan mula sa wikang Tsino sa Ingles.)

Guro at manunulat para sa pagpapaliwanag ng nasabing Banal na Kasulatan: Tao Qing Hsu

Tandaan: Ang kabanatang ito ay isinalin mula sa Ingles tungo sa Filipino. Kung mayroong anumang pagsasalin na hindi mo naiintindihan, mangyaring patawarin mo ako. Kung interesado ka, mangyaring sumangguni sa orihinal na tekstong Ingles. salamat. 

Kabanata 12 ﹝17﹞: Mahirap makita ang Kalikasan at matuto ng Dao.

 

Mahirap makita ang Kalikasan at matutunan ang Dao. Ito ang Ikalabimpitong kahirapan sa dalawampung paghihirap na sinabi ni Buddha Shakyamuni sa Kabanatang ito.

 

Ang kahulugan tungkol sa salitang "Kalikasan" dito ay iba sa iyong nalaman sa diksyunaryo.

 

Ang Kalikasan dito ay malawak na inuri bilang apat na kahulugan. Ngunit, sa totoo at malalim, ang apat na kahulugang ito ay iisa.

Ang una ay sinadya sa sariling kalikasan (ang kalikasan ng sarili).

Ang pangalawa ay sinadya sa batas-kalikasan o dharma-kalikasan (ang kalikasan ng batas o ang kalikasan ng dharma).

Ang ikatlo ay sinadya sa kawalan-kalikasan (ang kalikasan ng kawalan). (The third is meant to the emptiness-nature (the nature of emptiness).)

Ang ikaapat ay sinadya sa Buddha-nature (ang kalikasan ng Buddha).

 

Ang apat na kalikasang ito ay talagang makikita ng mga mata, na hindi lamang nakikita ng mga hubad na mata, ngunit makikita rin ng mga mata ng puso. Kaya, iyon ang dahilan kung bakit ito ginamit ang salitang "makita".

 

Mahirap para sa karamihan ng mga tao na maunawaan ang apat na nabanggit na kahulugan tungkol sa "kalikasan", pabayaan na "makita" ang Kalikasan tulad ng nabanggit-sa itaas.

 

Ang Dao dito ay tinukoy ng Buddha Shakyamuni, na maaari mong i-refer sa Kabanata 2: Pagputol ng pagnanasa at walang hinihingi.

Sa Kabanata 2, sinabi ng Buddha, "Yaong mga umalis sa pamilya, naging Sramana, pinutol ang pagnanais, alisin ang pag-ibig, kilalanin ang pinagmulan ng kanilang sariling puso, naabot ang malalim na prinsipyo ng Buddha, napagtanto ang batas ng walang ginagawa, walang nakukuha sa loob, walang hinihingi sa labas, hindi idikit ang Dao sa puso, ni kolektahin ang karma, walang iniisip, walang ginagawa, hindi nagsasanay, hindi nagpapatunay, hindi upang maranasan ang sunud-sunod na antas, ngunit maabot ang sariling pinakamataas na estado sa lahat, ay tinatawag na Dao.”

 

Mahirap para sa karamihan ng mga tao na maunawaan ang Dao na sinabi ni Buddha, lalo na ang pag-aaral nito.

 

Sa Lotus Sutra, mayroong isang pangungusap na Intsik, "Nakita nang lubusan ang kalikasan at pagkatapos ay naging Buddha." Kaya, ngayon alam natin na kailangan nating ganap na makita ang kalikasan bago tayo maging isang Buddha. Ang kahulugan ng kalikasan dito ay ang kahulugan tulad ng sinabi sa itaas.

 

Ang sariling kalikasan (sariling kalikasan)

 

Ang malawak na kahulugan ng kalikasan at ang sariling kalikasan ay kinabibilangan ng likas na hilig, likas na katangian, at kaloob-looban.

 

Gayunpaman, nauunawaan mo ba talaga ang tunay na kahulugan ng kalikasan at likas na katangian? Ang ikaanim na tagapagtatag ng Zen sa Tsina, si Zen Master Hui Neng (AD638-718), ay nagsabi, "Ang kahanga-hangang kalikasan ay ang orihinal na kawalan." Ngunit, ano ang anumang kahulugan nito para sa atin, kung ang kahanga-hangang kalikasan ay ang orihinal na kawalan ng laman. ?

 

Sinabi niya, "Ang lahat ng batas ay hindi maaaring umalis sa likas na katangian." Ang batas dito ay malawak na nangangahulugang isang pangkalahatang tuntunin na nagsasaad kung ano ang palaging nangyayari kapag ang parehong mga kondisyon ay umiiral. Nangangahulugan pa ito ng pangkalahatang tuntunin ng lahat ng bagay, na naglalaman ng batas ng kabutihan, at batas ng kasamaan; kabilang ang pamamaraan, tuntunin, batas, codex, edukasyon, kaalaman, regulasyon, teorya, doktrina, ideolohiya, relihiyon, paniniwala, dogma, agham, musika, sining, pulitika, pisika, teknolohiya, sikolohiya, pilosopiya, sosyolohiya, medisina, therapy at iba pa, kahit na sa kabutihan karma, ang kayamanan, kalusugan, karunungan at kaligayahan.

 

Sinabi rin niya, "Ang likas na katangian ay maaaring bumuo ng lahat ng batas." Sa madaling salita, ang lahat ng bagay ay maaaring ipanganak sa pamamagitan ng sariling kalikasan (sa ating sariling kalikasan). Ibig sabihin, ang likas na katangian (ang ating sariling kalikasan) ay maaaring magsilang ng batas ng kabutihan, at maaari ring magsilang ng batas ng kasamaan.

 

Ang Zen master na si Hui Neng ay nagsabi na ang kakanyahan ng sariling kalikasan (ang ating sariling kalikasan) ay malinaw at dalisay, at nasa estado ng kawalan ng laman at katatagan, at gayon din ay nasa estado ng walang kapanganakan at walang kamatayan. Gayunpaman, sa sandaling maapektuhan ito ng mga kondisyon mula sa panlabas, ang likas na katangian (ang ating sariling kalikasan) ay nagiging hindi malinaw at hindi matatag. Ito ay tulad na ang ating sariling kalikasan ay nadungisan ng alikabok mula sa panlabas. Ang maruming kalagayan ng sariling kalikasan (ang ating sariling kalikasan) ay nasa kalagayan din ng patuloy na mga siklo ng kapanganakan at kamatayan, na nangangahulugan na ang lahat ng bagay ay mangyayari sa pagsilang at kamatayan sa ilalim ng magkaparehong sitwasyon ng panlabas na pag-iisip at pag-iisip sa sarili.

 

Pangalawa, sinabi rin ni Zen master na si Hui Neng na ang esensya ng sariling kalikasan (sariling kalikasan) ay puno ng lahat ng bagay. Bakit? Mula sa konsepto sa itaas, alam natin na ang likas na katangian (ang ating sariling kalikasan) ay kayang bumuo ng lahat ng bagay. Ngunit, dito kailangan kong ipaliwanag ito nang mas malalim. Sinabi ni Buddha Shakyamuni, "Lahat ng mga batas ng mga bagay ay nag-iisang nilikha ng puso." Dito, ang puso ay nangangahulugan ng sariling kalikasan (sariling kalikasan). Sa madaling salita, sa sandaling matugunan ng anumang mabubuting layunin ang anumang mabuting kalagayan, anumang mabubuting bagay ay mabubuo mula sa ating sariling kalikasan (sariling kalikasan). Ang mabubuting dahilan ay maaaring nagmumula sa ating panloob na pag-iisip o sa panlabas na kalagayan. Ang magagandang kondisyon ay maaaring likhain ng ating sarili o ng panlabas na sitwasyon.

 

Mula sa konsepto sa itaas, alam natin na ang Buddha Shakyamuni ay nagturo sa atin na umasa sa ating sariling kalikasan, hindi umasa sa panlabas na Buddha o Bodhisattva. Bakit? Ang sariling katangian ng Buddha o Bodhisattva ay hindi naiiba sa atin. Kapag lumikha sila ng anumang bagay mula sa kanilang sariling puso, ang pamamaraan at konsepto ay pareho sa itaas.

 

Ngunit, bakit hindi tayo Buddha o Bodhisattva? Iyon ay dahil nawala ang ating pagkatao at hindi naliwanagan. Si Buddha ay hindi nawawala ang sarili nitong kalikasan. Sinabi ng Buddha Shakyamuni na ang likas na katangian ay tulad ng buwan na napakaliwanag at maaaring nagbibigay-liwanag sa ating landas sa dilim. Gayunpaman, ang sariling katangian ng karamihan sa mga tao ay natatakpan ng madilim na ulap na hinahayaan ang sariling kalikasan na hindi na lumiwanag at hindi na makapagbigay liwanag sa ating landas. Ang madilim na ulap ay nangangahulugan ng maling akala, pag-iisip, walang kabuluhang pag-asa, panaginip, pagkahumaling, matigas ang ulo, sakim, poot, paninibugho, kawalan ng tiwala, kahina-hinala, pagnanasa sa pagpapakasaya, labis na kasiyahan, kalokohan, kalokohan, pagmamataas, pagkiling at iba pa, na maaaring dumihan sa sarili. -kalikasan.

 

Kaya, posible para sa atin na makita ang "maliwanag na buwan", ang likas na katangian, kung aalisin natin ang nasabing madilim na ulap. Kapag nakita natin ang ating sariling katangian, makikita rin natin ang sariling katangian ng ibang tao. Dahil ang ugali ng ibang tao ay hindi naiiba sa atin.

 

Ang batas-kalikasan

 

Kung nais nating makilala kung ano ang pagkakaiba sa pagitan ng likas na katangian at likas na batas. Masasabi nating ang likas na katangian ay nasa loob ng ating katawan at ang kalikasan ng batas ay nasa labas ng ating katawan. Higit pa rito, hindi maaaring iwanan ng kalikasan ng batas ang sariling kalikasan. Kung wala ang sariling kalikasan, ang batas-kalikasan ay walang kahulugan para sa atin, dahil ang batas-kalikasan ay nabuo din mula sa sariling kalikasan. Sa kalaunan, pareho ang mga ito ng ilang uri ng mga konsepto na tumutulong sa atin na maunawaan kung sino tayo at kung ano ang kakanyahan ng mundo.

 

Ginagamit ko ang salitang "batas" sa halip na salitang "dharma". Maaari tayong magbigay ng bagong kahulugan para sa salitang "batas", dahil anumang bagong kahulugan ay maaaring likhain ng ating likas na katangian.

 

Sa Budismo, ang konsepto ng batas ay hindi kung ano ang naisip mo. Mayroong ilang mga kahulugan para sa salitang "batas" sa Budismo.

 

Sa pangkalahatan, alam natin na ang salitang "batas" ay kinabibilangan ng kahulugan ng pamantayan, pamantayan, tuntunin, prinsipyo, regulasyon at pamantayan na itinakda ng mga tao, tulad ng batas sa konstitusyon; o tulad ng mga batas ng paggalaw ni Newton, mga batas ng pisika at mga batas ng kalikasan.

 

Ang pagpapalawak at malawak na pagpapaliwanag sa salitang "batas", kabilang dito ang pangkalahatang tuntunin ng pagbabago o hindi pagbabago ng malaki o maliit, o ng sangkap, o ng mga bagay o bagay tungkol sa nakikita, hindi nakikita, totoo at mali. Ito ay itinuturing na bahagi ng Buddha-law (dharma; Buddhist-law).

 

Higit pa rito, ang kahulugan ng salitang "batas" ay kinabibilangan ng panuntunan para sa pangangalaga at pagpapanatili ng sariling katawan. Halimbawa, ang puno ng plum ay may sariling katawan; may sariling katawan ang kawayan; ang nakikita ay may sariling katawan; may sariling katawan din ang walang hugis. Lahat sila ay magkakaroon ng kani-kaniyang panuntunan upang mapanatili at mapanatili ang kanilang sariling katawan. Ito rin ay itinuturing na bahagi ng batas ng Buddha.

 

Bilang karagdagan, sa mga ganoong kahulugan, kasama rin dito ang pamamaraan at paglalapat, at anumang nabuong estado sa gayong mga kahulugan. Ito rin ay itinuturing na bahagi ng batas ng Buddha.

 

Kaya, sa pagtatapos sa itaas, binibigyan natin ng mas malawak na kahulugan ang salitang "batas" sa Budismo. Ang salitang "batas" ay nangangahulugang lahat ng mayroon sa sansinukob, na naglalaman ng mga nakikitang bagay o bagay, tulad ng mataas na bundok, ang malaking dagat, o ang maliit na alikabok at buhangin, o ang bacterial; na naglalaman din ng mga bagay o bagay na hindi nakikita, tulad ng hangin, hangin, kaluluwa, multo o diyos; na naglalaman din ng kaisipan, diwa, opinyon at konseptong nabuo mula sa tao. Sa isang salita, ang "batas" ay nabuo mula sa pagsasama-sama ng lahat ng panlabas na dahilan at kundisyon.

 

Samakatuwid, kung aalisin namin ang anumang mga dahilan at kundisyon nang sunud-sunod, o isa-isa, at kapag ang anumang dahilan ay hindi makatugon sa anumang kundisyon, maaari naming malaman na ang anumang batas ay hindi maitatag o mabuo. Naiintindihan natin na ang esensya ng batas ay wala at walang laman.

 

Halimbawa, tulad ng alam natin, kung walang araw, tubig at lupa, ang buto ng damo ay hindi maaaring maging berdeng damo. Kaya, ang binhi ay ang dahilan. Ang araw, tubig at lupa ay ang mga kondisyon. Ang berdeng damo ay bilang kinahinatnan o resulta. Tanging ang buto (ang dahilan) ay pinagsasama ang araw, tubig at lupa (ang mga kondisyon), ang berdeng damo (ang kinahinatnan o ang resulta) samakatuwid ay maaaring mabuo. Tinatawag namin ang naturang proseso ng pagbuo, pamamaraan, panuntunan o pagpapanatili at pagpapanatili ng sariling katawan bilang "batas" sa Budismo.

 

Kaya, tulad ng nabanggit natin sa itaas, ang kalikasan ng batas ay wala at walang laman. Gayunpaman, maaari itong makabuo ng anumang pagkakaroon sa uniberso, kapag ang anumang mga dahilan ay nag-link o nakakatugon sa anumang mga kundisyon. Ano ang mga kondisyon? Ang tunog, liwanag at materyal sa uniberso ay itinuturing na mga kondisyon.

 

Ang lahat ng nasa itaas ay bahagi ng batas ng Buddha. Walang tamang salitang Ingles upang bigyang-kahulugan ang batas o tuntunin o prinsipyo sa Budismo. Isinalin ko ito bilang "batas" o "Buddha-law" o "Buddhist-law" sa halip na Sanskrit-salitang "dharma".

 

Ang kahungkagan-kalikasan

 

Ang kawalan ng laman sa salitang Sanskrit ay "śūnya". Ang kahungkagan-kalikasan sa salitang Sanskrit ay "śūnyatā". Ang mapagtanto at maisabuhay ang kahulugan ng kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan ay isa sa mga pangunahing punto sa pokus sa pag-aaral ng Buddha.

 

Gayunpaman, napakahirap para sa mga tao na mapagtanto at isabuhay ang kahulugan ng kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan. Iyan din ang dahilan kung bakit ang Budismo ay hindi matanggap ng karamihan; kahit na ang ilang mga tao ay napopoot sa Budismo at nais itong sirain. Bakit?

 

Iyon ay dahil ang karamihan sa mga tao ay nagnanais ng higit na pagnanais, higit na pag-ibig, higit na kapalaran, mas maraming asawa, higit na kapangyarihan at higit na kasiyahan. Kung gusto nilang magkaroon ng napakaraming bagay, kailangan nilang kontrolin ang mundo at alipinin ang ibang mga nilalang; kahit na simulan ang digmaan o pumatay ng mga tao.

 

Gayunpaman, ang Buddha Sakyamuni ay nasa iba't ibang opinyon. Ang Buddha Sakyamuni ay ganap na naliwanagan at napagtanto at ginagawa ang kahulugan ng kawalan-kalikasan. Siya ang tunay na taong may karunungan at iniwan sa atin ang walang hugis at napakahalagang mga ari-arian.

 

Ginugol ni Buddha Sakyamuni ang halos buong buhay niya upang turuan ang kanyang mga disipulo kung paano maunawaan, mapagtanto at isabuhay ang kahulugan ng kawalan ng laman at ang kahungkagan-kalikasan. Ang pakikipag-usap ay naitala ng mga alagad nito bilang Buddhist-scripture. Isa sa mga sikat na Buddhist-scripture ay ang Diamond Sutra at ang Great-wisdom Sutra (ang Sanskrit ay bilang महामहाभारतसूत्र Mahā-prajñāpāramitā Sūtra). Ang dalawang Buddhist-scripture na ito ay binanggit ang dakilang karunungan ng kahungkagan-kalikasan.

 

Ang ilan sa mga Buddhist, kabilang ang Buddhist monghe at madre, ay hindi talaga maintindihan ang kahulugan ng kahungkagan-kalikasan. Hindi nila ito kasalanan. Iyon ay dahil ang kanilang karunungan ay hindi sapat. Kaya ang kanilang buhay ay nagiging isang vegetarian. At, araw-araw, binibigkas nila ang pangalan ng Amitabha, at Buddhist na kasulatan, para sa kanilang sarili at sa iba pang mga nilalang, maging sa mga namatay, upang pagpalain sila. Iniisip nila na ito ang merito at kabutihan. At umaasa sila na ang kanilang susunod na buhay ay maisilang sa dalisay na lupain ng Amitabha. Napakapursigido nila sa gayong pananampalataya. Kaya naman nagkakamali ang pangkalahatang mga tao sa Budismo, at iniisip na ang mga Budista ay tumatakas mula sa sekular na buhay at walang kontribusyon sa lipunan. Samakatuwid, mayroon silang higit na pagtatangi tungkol sa Budismo at Budismo.

 

Ang Buddha Sakyamuni ay nagsalita tungkol sa merito ng pagpapalaya sa buhay ng mga nilalang upang turuan ang mga disipulo na huwag patayin ang mga nilalang, at maiwasan ang anumang kasalanan na dumating sa kanila, ngunit upang maipanganak ang puso ng pakikiramay para sa lahat ng mga nilalang. Ang ilang mga Buddhist monghe at madre ay sadyang bumili ng mga hayop mula sa mga nagbebenta, at binibigkas ang Buddhist mantra o sutra para sa mga hayop, upang turuan ang kanilang mga alagad na ipanganak ang puso ng pakikiramay para sa mga nilalang. Gayunpaman, ang naturang aksyon ay nagreresulta sa kontrobersya, dahil ang mga pinakawalan na nilalang, tulad ng mga kakaibang uri ng isda at ibon o ulupong, ay makakasama o makakasira sa lokal na ekolohiya at sa lokal na kapaligiran.

 

Ang dalawang halimbawa sa itaas ay isa sa aplikasyon ng batas ng Buddha. Gayunpaman, kung hindi natin talaga nauunawaan ang kahungkagan-kalikasan, at makatarungan ay matiyaga sa isang bahagi ng merito at birtud ng Budismo, posibleng mapagkakamalang maunawaan ng publiko ang Budismo o maling akayin ang publiko sa maling paraan.

 

Ang maunawaan, mapagtanto at maisabuhay ang kahungkagan-kalikasan ay ang pinakamagandang bagay sa ating buhay, kung gusto nating matuto ng Buddha. Ang lahat ng paraan o aplikasyon ng Buddha-law ay para lamang tulungan tayong bumalik at makamit ang kahungkagan-kalikasan. Upang makamit ang kahungkagan-kalikasan ay upang makamit ang pinakamataas na karunungan at pagpapala.

 

Mula sa internet o anumang Buddhist na paaralan, maraming debate o pilosopiya tungkol sa kung ano ang kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan. Nakakahilo ang ganitong konsepto o teorya. Ang direktang pagbabasa ng Buddhist-scripture ay maaaring mas kapaki-pakinabang para sa atin. Sa kasamaang palad, ito ay napakakaunti para sa English na bersyon ng Buddhist-scripture, pabayaan ang bersyon ng ibang wika.

 

Ang ilan sa mga sinaunang Budista ay kulang sa ganap na pagkaalam tungkol sa kahungkagan at sa kahungkagan-kalikasan, at sa gayon ay nahulog sa matigas ang ulo na kahungkagan, upang tanggihan ang lahat ng pag-iral at iwanan ang sekular na buhay. Karamihan sa mga tao sa gayon ay iniisip na sila ay mga talunan, mga dekadenteng tao. Ang Budismo ay sa gayon ay nagkakamali sa pagkaunawa. Ang Budismo ay dapat pa ngang hamakin ng publiko.

 

Sa maraming mga nakaraang artikulo, ipinaliwanag ko ang tungkol sa kung ano ang kahulugan ng kawalan ng laman nang maraming beses. Kung nabasa mo na ang mga nakaraang artikulo, maaaring mayroon kang konsepto tungkol sa kawalan ng laman. Kung hindi mo pa nababasa ang anumang nakaraang mga artikulo at interesado sa kawalan ng laman at ang pinakamataas na karunungan, inirerekomenda ko sa iyo na basahin ang mga sumusunod na artikulo, Ang Kasulatan ng Kataas-taasang-Karunungan na Puso, o Hayaang mapayapa ang puso. Wala nang takot at wala nang dalamhati. (Na-update noong 2019/07/11). Ang artikulong ito ay Heart Sutra, at ang paliwanag nito, na kung saan ay ang konsentrasyon at ang diwa ng konsepto ng kawalan ng laman. Ito ang isa sa mga batayan upang maunawaan ang konsepto ng kawalan ng laman. Gayunpaman, kung gusto nating malalim na matutunan ang Buddha, hindi sapat na basahin at unawain lamang natin ang heart sutra.

 

Ang kahungkagan at kahungkagan-kalikasan ay hindi maaaring talakayin sa pamamagitan ng anumang mga salita, pabayaan ang pagiging debate o speculating sa pamamagitan ng anumang pag-iisip. Gayunpaman, upang maunawaan ang kahulugan ng kawalan ng laman at kahungkagan-kalikasan, kailangan nating gawin ang pangalawang pagpipilian, upang pag-usapan at ipaliwanag ang tungkol sa kung ano ang kahungkagan at ang kahungkagan-kalikasan. Maging ang salitang "emptiness" o "emptiness-nature", ito ay nilikha ng mga tao mula sa kahungkagan at kahungkagan-kalikasan. Sa orihinal na simula, ang salitang "emptiness" o "emptiness-nature" ay hindi umiiral. Kaya, para sa maraming bagay, maaari mong ihambing at magkaroon ng mga pagkakatulad.

 

Halimbawa, ipagpalagay namin na mayroong isang desk sa harap mo. Nakita mo ang desk at mayroon ka ring konsepto ng salitang "desk" na lumitaw sa iyong isip nang sabay. Kapag tayo ay isang sanggol at nakikilala ang mundo, ang hugis at ang konsepto ng mesa ay umiiral sa ating isipan. Sa madaling salita, mula noon, nasanay na tayo sa anumang pag-iral. Ang anumang pag-iral ay nasa paligid natin at maging bahagi natin, na ginagawang imposibleng makilala at aminin ang kahungkagan, huwag mag-isa na makita ang kahungkagan-kalikasan. Iyon ay ang ating isip na walang malay ay nasakop, pinaghihigpitan at kinokontrol ng inertia ng pag-iisip at pagkilala. At makakaapekto iyon sa ating independiyenteng pag-iisip at paghatol.

 

Ang hugis at materyal ng desk ay nakumpleto at nilikha ng mga tao. At ang proseso ay mula sa wala upang maging isang bagay. Gayunpaman, posible rin na ang karagdagang proseso mula sa isang bagay ay maging wala, dahil ang mesa ay maaaring tumanda, masiraan ng panahon at masira, pagkatapos ay maaari itong lansagin o masunog. Sa oras na iyon, ito pa ba ay isang desk? Hindi. hindi na ito desk. Para sa anumang bagay na walang hugis, tulad ng konsepto, opinyon, pananaw, kaisipan, teorya, dogma, ideolohiya, pananaliksik, akademiko, batas, kaugalian, damdamin o damdamin, maaari rin itong ihambing at maaaring magkaroon ng mga pagkakatulad.

 

Kaya, ang buong proseso mula sa wala upang maging isang bagay at pagkatapos ay mula sa isang bagay upang maging wala ay ang likas na katangian ng kawalan ng laman. Ang pag-unawa sa puntong ito ay napakahalaga, dahil makakatulong ito sa atin na maalis ang pagiging restricted at kontrolado ng anumang pagkawalang-galaw, o ng anumang pag-iral, kabilang ang pag-iisip at ideolohiya.

 

Pagkatapos, maaari tayong magkaroon ng isang katanungan. Sino ang lumikha ng mga tao? Sa pagtuturo ng Buddha, ang lahat ng mga nilalang ay nabuo sa pamamagitan ng kanilang pag-iisip at kanilang naipon na karma, na ginawa sa kanilang nakaraang buhay. Ang ibig sabihin ng Karma ay ang lakas ng pag-uugali o pagkilos, na maaaring positibo o negatibo. Kaya, sa Budismo, ang pangingibabaw upang lumikha ng panlabas o panloob na mundo sa atin, kasama ang ating sarili, ay hawak sa ating sariling puso. At ang kakanyahan ng panlabas o panloob na mundo sa atin, kasama ang ating sarili, ay ang kahungkagan-kalikasan.

 

Halimbawa, pinagsasama ng tamud ng ama ang itlog ng ina upang mabuo ang katawan ng tao, na siyang proseso ng pagbuo o pagsilang. Lumalaki ito at maaaring mapanatili ang kalusugan sa katatagan, na siyang proseso ng tirahan. Ngunit, ang mga selula, nerbiyos at mga organo ay nagsimula ring bumagsak, na siyang proseso ng pagbabago. Sa wakas, ang katawan ay kamatayan, at pagkasunog o pagkabulok, na siyang proseso ng pagkawasak at kawalan ng laman. Ang buong proseso ng pagbuo, tirahan, pagbabago at pagsira, sinabi namin na ang kakanyahan nito ay ang kahungkagan-kalikasan.

 

Kaya, ang kahungkagan-kalikasan ay hindi nangangahulugan na ito ay naglalaman ng wala o ito ay walang ginagawa. Sa kabaligtaran, ang kahungkagan-kalikasan ay naglalaman ng lahat ng pagkakaroon at lahat ng bagay ay maaaring gawin mula sa kahungkagan-kalikasan.

 

Anuman ang kalikasan ng sarili o ang kalikasan ng batas, ito ay ang kawalan ng laman. Kaya, ang kawalan ng laman-kalikasan ay hindi isang estado ng kamatayan. Sa kabaligtaran, ito ay "magagawang makabuo o magsilang", upang ipanganak ang lahat ng mayroon, ang lahat ng pag-iral, kabilang ang mga bagay o kaganapan ng hugis at walang hugis.

 

Ang Buddha-kalikasan

 

Ang kahungkagan-kalikasan ay ang Buddha-kalikasan. Kasama sa kalikasang Buddha ang kawalan ng laman at ang kawalan ng laman.

 

Maraming tao ang humihiling na pagpalain sila ng Buddha, kahit na bisitahin ang sikat na bundok kung saan nakaupo si Buddha o kung saan nakatira ang sikat na Buddhist monghe. Sa madaling salita, Karamihan sa mga tao ay alam lamang ang tungkol sa panlabas na Buddha, ngunit hindi nila alam ang panloob na Buddha sa kanilang puso.

 

Ang unang Zen-founder sa China ay pinangalanang Dharma, na isang Indian at marunong siyang magsalita ng Chinese. Noong unang panahon ng Tsina, ang Buddhist-scripture ay dinala sa China ng Indian Buddhist monghe at isinalin din mula sa Sanskrit sa Chinese ng Indian Buddhist monghe. Noong ipinadala ng Indian Buddhist monghe ang Budismo sa Tsina, ginamit nila ang paraan ng kapayapaan. Hindi nila ginagamit ang militar para i-bully ang mga tao o gamitin ang pananakot para tanungin ang mga tao ng buwis.

 

Gayunpaman, dahil sa limitado ng impormasyon at transportasyon, at sa kahirapan ng karamihan sa mga tao na walang kaligayahan, karunungan at kaalaman upang matuto ng Buddha, ang Budismo ay hindi maaaring kumalat nang malawak sa India. Sa kabutihang palad, ang Budismo ay umunlad at malawak na kumalat sa Tsina sa nakalipas na panahon, at kaya ngayon sa Taiwan.

 

Si Dharma, ang unang tagapagtatag ng Zen sa Tsina, na nagsulat ng ilang artikulong Budista tungkol sa kung ano ang Buddha, at kinopya at naitala rin ng kanyang mga alagad na Tsino. Ang ilan sa mga sikat na talatang Budista ay ang mga sumusunod:

 

I originally seek heart but heart is self-maintained.

Naghahanap ng puso at hindi nakuha, dapat nating hintayin na malaman ito ng ating puso.

Ang Buddha-kalikasan ay hindi maaaring makuha mula sa panlabas na puso.

Kapag ang pagbuo ng anumang bagay mula sa puso ay ang oras ng pagbuo ng kasalanan.

 

Puso ang hinahanap ko, hindi si Buddha,

At unawain na walang wala sa kawalan ng tatlong kaharian.

Kung nais mong hingin ang Buddha ngunit hanapin ang iyong puso,

Tanging ang pusong ito ay isang Buddha.

 

Ang mga talatang Budista sa itaas ay isinalin ko mula sa Tsino sa Ingles. Umaasa ako na maayos nitong maihatid ang kahulugan ng mga talatang Budista na sinasalita ni Dharma, ang unang Zen-founder sa China. Ang kahulugan ng puso dito ay hindi para sa organ, ngunit isang walang hugis na estado. Sa Budismo, ang kahulugan ng walang hugis na puso ay naglalaman ng maraming, na kasama pa nga ang kamalayan, pag-iisip at isip.

 

Mula sa mga talatang Budista, naiintindihan natin na ang kalikasang Buddha ay hindi makukuha mula sa labas ng puso. Ngunit, kailangan kong sabihin sa iyo na, mula sa labas ng puso, makakatulong ito sa atin na maunawaan ang panloob na puso, ang Buddha-nature.

 

Maraming iskolar ang nagsasaliksik sa Budismo, at nagsulat ng maraming teorya. Ngunit, karamihan sa mga pinag-uusapan ay nahihilo tayo at hindi natin alam kung ano ang kanilang pinag-uusapan. Si Buddha Sakyamuni ay hindi nagsaliksik tungkol sa Budismo, na kahit na walang anumang papeles at sertipiko. Naunawaan at isinasabuhay ni Buddha Sakyamuni ang Budismo sa pamamagitan ng konkretong pagkilos nito. Iyan ang dapat nating matutunan, kung gusto nating matuto ng Buddha.

 

Ang makita at magkaroon ng Buddha-nature ay hindi nagmumula sa pananaliksik o pagbigkas, ngunit nagmumula sa pagsasakatuparan at pagsasanay sa pang-araw-araw na buhay, at hindi rin ito makukuha sa pamamagitan ng pag-alis sa publiko.

 

Kung gayon, ano ang Buddha-nature? Sinabi ni Buddha Sakyamuni na ang lahat ng mga nilalang ay may kalikasang Buddha. Binubuod namin sa itaas. Ang kalikasan sa sarili, ang kalikasan ng batas at ang kalikasang walang laman ay ang kalikasang Buddha. Sinabi ni Buddha Sakyamuni na ang Buddha-nature ay orihinal na puno ng lahat at ito ay tulad ng mind-obeying orb-pearl na maaaring bumuo o magpakita ng anumang bagay na kailangan natin. Sa mga opinyon ni Buddha Sakyamuni, ang orihinal na kalikasan ng lahat ng mga nilalang, iyon ay ang Buddha-kalikasan, ay napakasagana at maaaring makuntento sa kung ano ang kailangan natin. Kapag malalim nating napagtanto at isinasabuhay ang Buddha-nature, mas mauunawaan natin ang mayayaman sa ating sariling kalikasan.

 

Maraming tao ang hindi naniniwala sa sinabi ng Buddha Sakyamuni, dahil ang ipinakita niya ay isang Buddhist monghe. Siya ay humihingi ng pagkain araw-araw at walang bahay, walang asawa. Hindi niya kailangan ng anumang mahahalagang bagay. Araw-araw ay natutulog siya sa ilalim ng puno at isang araw lang kumakain. Paano kaya naging mayaman siya? Maraming tao ang napopoot kay Buddha Sakyamuni, dahil ayaw nilang maging katulad niya. Kung nakikita mo lang ang ganoong bagay, ito ang iyong pinakamalaking pagkatalo.

 

Ginugol ni Buddha Sakyamuni ang kanyang oras ng 49 na taon upang turuan ang Budismo. Sa panahong iyon, ang karaniwang pag-asa sa buhay ng mga tao ay maaaring wala pang 40 taong gulang. Sa madaling salita, para sa karamihan ng mga tao, imposible para sa kanila na ganap na maunawaan ang Budismo sa kanilang buong buhay. Ito ang aking haka-haka. Maaaring isa rin iyan sa mga dahilan kung bakit hindi malawakang lumaganap ang Budismo at maaari lamang tanggapin ng mga maharlika sa simula. Sa panahong iyon, ang maharlika ay may mas mahabang buhay kaysa sa pangkalahatang mga tao, at may mas maraming oras at kaalaman upang maunawaan ang Budismo. Pangalawa, ang mga maharlika ay hindi nag-aalala tungkol sa kanilang problema sa kabuhayan.

 

Binanggit ng Buddha Sakyamuni na ang anumang pangangailangan ng isang Buddha ay ibinibigay ng mga nilalang sa langit at lupa. Iyon ay dahil ang isang Buddha ay ang guro ng mga nilalang ng langit at lupa. At ito rin ay dahil ang pinakamataas na merito at birtud ng isang Buddha. Bakit? Dahil ito ang banal na kabayaran at resulta ng isang Buddha. Ang isang Buddha ay isa sa mga nilalang sa maraming nakaraang buhay nito at nagtustos ng anuman sa maraming Buddha. Kasabay nito, tinatanggap nito ang turo ni Buddha at taos-pusong ginagawa ito. Ito ay sa ganoong paraan at nabubuhay sa kanyang maraming buhay, hanggang sa isang araw, ito ay ganap na naliwanagan at pagkatapos ay naging isang Buddha. Itinuro sa atin ng Buddha Sakyamuni na ang banal na katwiran ay magreresulta sa mabuting kabayaran at kahihinatnan.

 

Kaya, sa totoo lang, ang Buddha Sakyamuni ay napakayaman. What is commendable is that he didn’t greed those stuffs. At hindi rin nito pinagbigyan ang sarili sa mga bagay na iyon. Ang kailangan niya ay mag-apply lang sa pagtuturo ng Buddhism. Ang ilan sa kanyang mga disipulo ay napakayaman at nag-alok ng bahay at pagkain para sa pagsuporta sa pagtuturo ng Buddha. Kaya, ang Buddha Sakyamuni ay hindi palaging pulubi. Karamihan sa kanyang panahon, siya ay nakatira sa isang malaki at magandang bahay, at kumain ng pagkain, na lahat ay inialay ng kanyang mga alagad, ang mayayamang matatanda.

 

Ang nabanggit sa itaas ay isang bahagi lamang ng kalikasang Buddha at bahagi rin ng mga dahilan. Marami ring Buddha-law na sinabi ni Buddha Sakyamuni. Ang ilan sa mga aplikasyon ng Buddha-batas ay isang uri ng kaginhawahan para sa mga tao upang mapagtanto ang Buddha-kalikasan. Ang ilang mga tao ay hindi mapagtanto ang Buddha-kalikasan sa pamamagitan ng pag-unawa sa dahilan. Gayunpaman, ito ay posible para sa kanila na matanto ang Buddha-kalikasan sa pamamagitan ng aktwal na aplikasyon ng Buddha-batas sa araw-araw na buhay. Bakit?

 

Ang Buddha-kalikasan ay hindi kapani-paniwala. Ang kakanyahan nito ay nasa pinakamataas na tahimik na estado ng walang pag-iisip, walang trabaho, walang aksyon at walang ginagawa. Iyan ang estado ng kawalan ng laman at katahimikan. Samantala, nagagawa nitong isipin ang lahat ng bagay mula sa estado ng walang pag-iisip. At nakasalalay sa karunungan, ito ay may kakayahang gumawa ng anumang bagay batay sa estado ng walang trabaho, walang aksyon at walang ginagawa.

 

Kaya, kung naiintindihan natin ang dahilan ng Buddha-nature, magiging posible para sa atin na matutunan ang Dao na sinabi ni Buddha Sakyamuni. Upang makita ang nabanggit na kalikasan at upang makamit ang gayong Dao ay hindi mahirap para sa atin. Kung gayon, ano ang kahulugan para sa atin? Hinahayaan tayo nitong maging ganap na puno ng pinakamataas na karunungan, merito-virtue at pagpapala.

 

Ingles: Chapter 12 ﹝17﹞  : Seeing the Nature and learning the Dao are difficult.